OSD4T3: La belada de Sacco y Vanzetti

OSD4T3: La belada de Sacco y Vanzetti

⬇ Descargar

Episode description

Sintonía d’inicio—-----Sesame Street----------Tokyo Ska Paradise Orchestra (3:19) Buen día, bienvenidas a O Suenio d’o Dragón, un programa de Radio La granja feito de raso en aragonés.Dende o vico de San José, en Zaragoza Ciudat Prisión, en o 102.1 d’a FM, empecipiamos!!!! Daydreaming/ Soniadora-----------------------Die Toten Hosen (3:12) D’aquí un pocos días nos plantamos en Santo Andrés, y plegando Santo Andrés, tot lo día nueit ye. Hue, de fundo, sonará o discoThe Ennio Morricone Anthology: A Fistful Of Film Music, una antolochía de 1995 . Per lo que fa a las cancions que van sonando sueltas, si quiers, puetz consultar tanto lo conteniu d'o programa como la mosica que voi metendo en a ficha que amaneixe en Ivoox de conchunta con o podcast. Asinas, lo puetz escuitar quan quieras y, mesmo, participar en o programa...Cómo? Pus clamando a o programa en directo a nueu siet seis trenta y seis uitanta y ueito novanta y quatro; nueu siet seis tres seis ueito ueito nueu quatro Tamién, ninviando un mensache a o guasap almadeta osdd seis ueito nueu novanta y ueito zero seis vinte y siet; almadeta seis ueito nueu nueu ueito zero seis dos siet. Y, mesmo, por correu electronico, osueniododragon roba gmail.com, tot chunto y en minusclas; u si lo prefieres, en a pachina d'o mesmo nombre de Radio Patio Facebook. Ah, ola, ya yes per aquí? Pasa, pasa, no te quedes astí, ya sabes que la mía paúl ye tu paúl. Ya esculparás, pero hue tiengo un tremendo dolor de cabeza. Sí, me pasa siempre que torno de viache, ye un poquet extranyo. Que de qué viache? Oh, mete-te comoda y te lo conto. Resulta que ya fa una temporada que yera un poquet farto de salir a la carrera y trobar-me con babuins per tot arreu, babuins d'uniforme, babuins armaus, babuins y babuinas craberos y desagradables. Sí, ya sé que ixe ye un d'os inconvenients de vivir en Planeta Babuin, pero qué le imos a fer, me fa goyo lo Planeta, encara que a vegadas no tanto los suyos habitants. Soi un viello Dragón romantico, suposo... Lo caso ye, que como tampoco puedo quedar-me siempre confinau en este tremedal, per muito confortable que sía, de vegada en quan, quan ya no enduro mas agarrapizo y me voi volando a lo espacio exterior. Desapareixco entre un par de semanas, visito las mías labranzas en l'aniello de Saturno, a los dragons subterranios de Marte y... bueno, paso uns días de relax en totz aquells puestos an no i hai rastro de babuins...y d'haber-los, fa ya tiempo que estioron suculento plato en as mas refinadas mesas de dillá de Planeta Babuin... Pero claro, a la fin empecipias a sentir querencia d'o fogar, te preguntas cómo serán las Uembras, que no gosan acompanyar-me en os míos dondiars interestelars, si l'Honorable Babuin Cabeza de Can habrá aprofitau pa fer una macrogayola en o pocino...ya sabes, ixe tipo de cosetas. Lo caso ye que torné ahiere y aquí yeran Chuanet, la uembra de Peter Pan, y la mía uembra, asperando-me con os brazos ubiertos; y, amás, como saben que viachiar me da muita set, teneban la nevera a rebutir d'exquisitos y deliciosos elixirs y bebidas, a las qualas acompanyamos con parte de la culle saturnal... y hue tiengo un enorme dolor de cabeza, esto de tornar de viache no me sienta masiau bien, no... 51 beers-----------------------------Claude King(2.18) Y hue teneba parau pa tu esta falordia, que ye una lechenda danesa. Aspero que te faiga goyo Lo niedo de l'aliga (Leyenda danesa) Cayendo a plomo sobre un chicot lugar, devantaba-se en a azulisca atmosfera una abrupta penya, tant alto y espullau, que dengún piet humano podió aconseguir la suya cospide, y an una familia d'aligas heba construyiu la suya capola. Sobre este niedo Bjornstjerne Bjorson ha escrito una historia; pero como la he sentiu contar bella cosa diferent, a la mía vegada la treslado a lo papel. Escuitatz: Sobre la cima d'esta penyarra —repito—una familia d'aligas heba construyiu la suya capola, y dende leixans tiempos, tantos como pueda recordar la memoria d'os hombres, las aligas heban estau la terror d'a comarca. Tant luego cayeban sobre las crabas y uellas que tranquilament paixentaban la hierba d'os leixans praus, como piponiaban los uellos d'os pastors que con os suyos palos intentaban desfender los suyos rabanyos. Sí; a vegadas, dica s'apoderaban d'os ninos entre que chugarriaban en a plaza d'o lugar; devantaban-los suspendius en as suyas zarpas, mas alto que la cima d'o catén, pa dende allí lanzar-los y estricallar-los en a suya caita. Los audaces chovens d'o país soniaban siempre con o noble proposito d'escalar lo garrot pa arrullar d'o niedo a las garrapinyas y tornar la tranquilidat a lo lugar. Dende la infancia s’eixercitaban en arrepinchar-se per las paretz d'o bolán y a esto se debeba que no se trobase per la redolada atra hombres tant audaces y atrivius como ells. Yera rarismo qui pasase d'os vinte anyos sin que hese retantau lo perigloso escalo d'a capola de l'aliga, pus dengún los hese considerau hombres, ni ells s'habrían atriviu a festejar de nueit una mesacha sin haber prebau la suya valentía contra l'invencible enemigo. Y, manimenos, garra d'ells aconsiguió meter la suya man en o nefasto niedo. Beluns plegaban dica lo primer salient d'o turrullón; pero, una vegada en ell, s'apoderaba lo vertigo a lo contemplar, baixo los suyos pietz, l'aguda flecha d'o campanar d'o lugar devantando-se en l'azul como lo fierro d'una lanza. Atros plegoron dica la segunda aspror, quasi a la metat d'o camín; pero en querer trespasar-la, las capas apizarradas s'esmicazaban baixo los suyos pietz, y con celeridat vertichinosa esvaraban a lo largo de l'abrupta penya, refusaus, rotos los suyos uesos y fendiu lo cranio. Un nomás aconsiguió un día la tercera encomellidat; pero, una vegada en ella, cayió d'improviso d'espaldas, como repeliu per invisible man. Como muixón feriu, trascruzó l'aire, ixalapando-lo con ronco chilo, recutió de penya en penya y rodó, en fin, espiazau, enmeyo d'o lugar. Per esta epoca, un nuevo rector plegó a la comarca, y quan s'enteró d'a loca luita emprendida per los habitants cuentra las aligas, prencipió dende la pedricadera a fulminar los suyos rayos contra aquell insensato chuego de vida u muerte. —Ye retantar a Dios —exclamó— lo qual, en a suya sapencia, ha meso limites a lo poder de l'hombre, limites que dengún puede trespasar sin estar castigau. —Y sinyalando lo niedo, anyadió que Dios mesmo l'heba emplazau tant alto como sinyal evident que i hai cosetas que desafían totz los esfuerzos humans—.Pus saludable ye que siempre i haiga beluna —deciba—que lo lugar nunca pueda aconseguir! Where Eagles Dare/ An las aligas s’atriven--------------J Church (2:15) Entre los viellos d'o puesto, lo sermón d'o capellán cayió en terreno abonau; pus no i heba casa que no contase con un fillo estorbau, ni familia que no plorase la perda de l'aconsolo y emparo a la suya viellera. Manimenos, pareixeba como si l'abrupta cima les atrayese con irresistible puixanza; pus correba ya de boca en boca la noticia que a lo siguient domingo un choven de diez y ueito anyos, fillo solo d'una pobra viuda, intentaría lo arriscau escalo. En a gran plaza d'a ilesia, a la hora fixada, los habitants d'o lugar, reunius, charraban baixo, contemplando, a traviés d'as veranencas boiras, las paretz d'a penya en que lo choven heba plegau a lo primer salient. Este, ni sisquiera s'aturó; se quitó lo chapero, y lanzando con totas las fuerzas d'os suyos livianos un chilo d'esperanza, saludó a la suya mai, que, esturrufada y chemecando, achenullada a lo piet d'o garrot, l’ estendía los suyos brazos... En aconseguir la segunda asprura, posó-se lo choven y, mientres s’axugaba la sudor, midió con uello preciso la distancia que le deseparaba d'o final d'o camín. Totas las miradas se fixoron en ell, quan un inte dimpués se le veyió estreitar l’acoplador y, con a lentitut d'un gato, abanzar de nuevo, aduyando-se con as mans, ya que la penyarra, desgastada per las cheladas de l'hibierno, tornaba-se cada vegada mas perpendicular. A cada prebatina d'abance esvaraba; y los viellos baixaban la cabeza, mirando con uellos de compasión a la mai esvaneixida enmeyo d'un corro de mullers. —Esto acabará mal —mormostiaba amanando-se uns a atros.— Ye masiau choven! Y masiau atriviu! - En una chicota elevación d'o terreno, una choven de roya cabellera, aislada de totz, con o suyo achustador colorau, contemplaba la scena cruciadas las suyas dos mans a la espalda. Quantas mullers d'o lugar, en pasar cerca, la miraban con torva, zunyuda cara, en saber que yera la novia de l'audaz choven y precisament la que le heba pediu aquella preba d'a suya valentía y d'o suyo carinyo. Indiferent a l’ansiedat cheneral y a la indignación que la rodiaba, seguiba con a vista, sonrient, a lo suyo prometiu, suspendiu entre lo ciel y la tierra; y en a suya linda cara, lisa y acarminada, se leyeba la certeza que sería lo suyo novio lo que aconseguiría lo que unatro no podese obtener. De bote y boleyo, un chilo partió de l'asembleya. Puyando ascape en ziga-zaga, lo choven acababa d'aconseguir la tercera y zaguera salient. Pero las suyas fuerzas pareixeban acotoladas. Tot y que no semellaba mas gran que una mosca, podió esferenciar-se-le agarrapizau encara a la penya. Lo que poseyeba millor vista d'os d'o puesto, un hombre rodiau d'un grupo ansioso, dició secutindo tristament la cabeza: —No tornará vivo. Ye mas blanco que lo calso y tiene las mans ensangrentadas. Silencio cheneral s'imposó. Lo choven devantaba-se de nuevo y l'hombre citau le veyé como s'estreitaba encara mas lo centurón, examinando las paretz rocosas que debant d'ell teneba, perpendiculars alavez dica plegar a la capola. Se le veyió buscar a retantas emparo pa las suyas mans y pietz... Un esterizo secutió dolorosament a totz: lo choven esvaraba! Gruesas piedras s’acobaltoron d'o catén rodando ruidosas a lo largo de las penyas... —Tot acabó pa ell —pensoron beluns; atros, en a suya emoción, lo dicioron en alta voz. Pero, vivament, l'atriviu se pilló con as suyas dos mans a una fendidura d'a penya y se retenió amagau dica que los suyos pietz troboron nuevo emparo. Y lentament, con precacción, abanzó... Menutos pareixius a sieglos transcorrioron, de par de los quals los espectadors reunius se miraban uns a atros espantaus, pus la uembra prochectada per la cima amagó a los suyos uellos enlucernaus l'audaz choven. Tal vegada heba caito! D'improviso estalló un clamor cheneral. Le veyoron sobre la cima d'a penya, destacando-se en o claro azul d'o ciel. En aquell momento, las aligas, muito lentament, trascruzaban los aires...; pero lo choven, con un rapido movimiento, pilló las ramas d'o niedo y capola y uegos cayioron aventaus de lo alto d'a penya en as profundidatz penyaceras. Las aligas, aterrorizadas, interrumpioron lo suyo vuelo; dimpués, las dos, arrullando agudos chilius y con rapido y ruidoso bater d'alas, voloron de nuevo, desapareixendo a lo luen... Y en a pradera los gritos de contento fendeban l'atmosfera de tal modo como nunca dende tiempos immemorials s'heban sentiu. Nomás lo rector se retiró silencioso y caricacho. "Nomás ell no podeba comprender ixo..." ............................................ Y ye que no i hai cosa en o mundo, per alto que sía, que la voluntat tenaz y firme d'un Pueblo no pueda aconseguir un día! The Eagle Never Hunts the Fly/ l’aliga mai no caza la mosca----Music Machine(2:47) En l'anyo 1920, en Estaus Unius d'America dimpués d'un ataque con bomba atribuyiu a lo movimiento anarquista y nunca reivindicau per anarquistas, las fuerzas de seguranza y las autoridatz locals investigan a los inmigrantz, especialment italians. Nicola y Bartolomeo son aturaus baixo apelliu de furto a man armada y asasinato. Lo proceso no nomás contrimuestra la suya innocencia, sino la voluntat d'as autoridatz d'EUA pa levar a cabo un acto de represalia politica, en forma d'una condena a muerte, que castigue d'una traza eixemplar a los dos anarquistas italians. De cosa sirvioron las numerosas mobilizacions y protestas d'a comunidat local, no nomás italiana, sino tamién de miembros de numerosos comités de liberación. Totz dos acusaus s'enfrontinoron a lo chudicio y como se desenvolvió lo mesmo. Las declaracions de Vanzetti, intentando colaborar y acullir-se mas tarde a la clemencia d'o tribunal, pa arrepentir-se dimpués y la valentía de Sacco, que dende lo primer momento no se plegó a las presions, refusó realizar peticions de clemencia dando prebas plenament d'a suya innocencia. Totz dos, Vanzetti colaborando y Sacco en a suya posición, estioron condenaus a morir en a siella electrica lo 23 d'agosto de 1927. Habían estau condenaus per un furto a man armada que dengún creyió que hesen cometiu, pero lo verdadero motivo estió la suya ideolochía anarquista. Here’s to you(The ballad of Sacco and Vanzetti) La Belada de Sacco y Vanzetti, de Joan Baez y Ennio Morricone, 2ª parte. Pai, sí, soi un prisionero No temas difundir lo mío crimen, Lo crimen ye amar a los abandonaus, Nomás lo silencio ye vergüenya Y agora te diré lo que ye en contra de nusatros, Un arte que se vive dende fa sieglos. Pase a traviés d'os anyos y trobará ixo que ennegrió tota la historia. Contra nusatros ye la lei Con a suya fuerza immensa y la suya ​​poder Contra nusatros ye la lei! La policía sabe cómo fer d'un hombre culpable u innocent Contra nusatros ye lo poder d'a policía! Las desvergonyadas mentiras que los hombres han dito Se pagarán cada vegada mas en oro? Contra nusatros ye lo poder de l'oro! Contra nusatros ye l'odio racial Y lo simple feito que somos pobres Lo mío pai quiesto, soi un prisionero No t’avergúenyes de contar lo mío crimen, Lo crimen de l'amor y la chirmandat Y nomás lo silencio ye vergüenya Con yo tiengo lo mío amor, la mía innocencia, Los treballadors y los pobres Per tot esto soi seguro y fuerte Y la esperanza ye de yo. Rebelión, revolución, no amenesten dolars Ellas amenesten esto en o suyo puesto: Imachinación, sufrimiento, luz y amor Y cudiar de cada ser humano. Nunca furtas, nunca matas Yes parte d'a esperanza y la vida La revolución va d'hombre a hombre Y de corazón a corazón. Y siento, quan miro las estrelas Que somos fillos d'a vida... La muerte ye chicota The Ballad of Sacco & Vanzetti----------------Joan Baez(4:26) The Ballad of Sacco & Vanzetti----------------Ennio Morricone& Dulce Pontes Y, pa ir rematando, este ye o vocabulario de hue: Peñasco: penya, penyarra, catén, garrot, bolán, turrullón Chillones: craberos Ciénaga: tremedal, pocino Nido: niedo,capola Rapaz:garrapinya Corpiño:achustador Cal: calso Cabizbajo: caricacho, gullibaixo Acusación, cargo: apelliu Y, por agora, iste ha estau o suenio de hue. Ya sabes que, si t'ha feito goyo, t'aspero o proximo mierques en Radio La Granja, en o 102.1 d'a FM. Entremistanto, nos veyemos en os suenios, nos ascuitamos en la Radio. Salut y emparo mutuo!!!! Venus-------------------------Exilia(2:46)
No chapters are available for this episode.