O Suenio d'o Dragón: una montanya en alta mar

O Suenio d'o Dragón: una montanya en alta mar

⬇ Descargar

Episode description

Cabecera----------------------------------(1:56) Buen dia, si hue ye mierques as 11 d’o maitín, y somos en Radio La Granja, isto ha de ser....O Suenio d’o Dragón. Dende o vico de San José, en Zaragoza, Ciudat Prisión, a ciudat do s’amortan os suenios y prencipian as barucas. Prencipiamos!!!! Siempre estoy soñando/Siempre soi soniando------Fito y Fitipaldis(3:54) Mosica de fundo--------Early underground------Moby (1993). Bueno, ya sabes que si quiers participar u aportar bella cosa a o programa, lo puetz fer d'as siguients trazas: A primera, clamando a o programa en directo a nueu siet seis trenta y seis uitanta y ueito novanta y quatro; nueu siet seis tres seis ueito ueito nueu quatro Tamién, ninviando un mensache a o guasap almadeta osdd seis ueito nueu novanta y ueito zero seis vinte y siet; almadeta seis ueito nueu nueu ueito zero seis dos siet. Y, mesmo, por correu electronico, osueniododragon roba gmail.com, tot chunto y en minusclas; u si lo prefieres, en a pachina d'o mesmo nombre de Radio Patio Facebook. Ah, ya yes aquí?, Te yera asperando. Sí, por favor, zarra a puerta, no sía que se cole l’alcaide Cabeza de Can de Ciudat Prisión, que fa tiempo que quiere privatizar-nos os suenios. Pasa y mete-te comoda, precisament agora quereba comentar un par de cosetas... Y ye que, si bien en o zaguer programa de l'anyo pasau, feba un balanz, plegando a la conclusión que heba estau un anyo nefasto pero, con tot, una luz se manteneba pa la esperanza de totz y todas, en a forma de dos nuevos dragons que heban plegau o nuestro tremedal pa iluminar-nos en os nuestros días mas foscos, Aya y Guillén; manimenos, 2020 remató, y empecipió deixando-nos un poquet mas solencos, encara que, mirando-lo bien, pa beluns y belunas, encara que han deixau o mundo terrestre, por fin han deixau de sufrir y agora han pasau a formar parte de totz ixos immortals sers de luz que nos fan a existencia bella cosa mas suportable a totz y todas os que , tot y que de vegada en quan podamos refuchiar-nos en os nuestros suenios, continamos en iste fiero mundo inmundo. Totz os que bella vegada, quan a realidat nos truca, nos afiera y fa que amaneixca o Babuino pleno de colera y espanto que levamos adintro, nos hetz obsequiau con os vuestros libros, dibuixos, cine, mosica u con bella cosa tant valurosa como que una riseta u un abrazo, quan no tos l'hebanos pediu, y siempre sin pedir brenca a cambeo. Bienvenida a o mío paúl, aquí puetz quedar-te pa toda a eternidat...si quiers, claro yeAnna----------------Téléphone (3:03) Y hue quereba empecipiar leyendo-te un cuento, una falordia que, precisament, se diz como iste programa, O suenio d'o Dragón O cuento ye de Gustavo Roldán, con ilustracions de Luis Scafati, publicau por primera vegada en 1997 por Editorial Sudamericana. O Suenio d’o Dragón A os dragons les fa goyo soniar. Les fa goyo porque siempre soneyan cosetas fermosas. Os suenios d'os dragons no son como os atros suenios, un fumo que se va. Son suenios que van prenendo forma dica que se los mira y se los veye de cuerpo entero. Si un dragón soneya con un arbol enorme, pleno de flors, quan se dispierta troba a o suyo costau un lapacho, un ceibo u un jacarandá. Si soneya con paxarelas, tasament ubre os uellos veye un mundo de palometas con alas doradas, con alas azuls, con alas de todas as colors revoliando por o mont. Cómo, si no difuera por os suenios d'un dragón, podríanos entender que de rapiconté amaneixcan milars de volandrinas en o ciel? Cómo podríanos explicar-nos que d'un día pa unatro o campo s'impla de flors royas? Cómo podríanos entender que d'a no-cosa salga un arco San Chuan? D'án amaneixe un sol radiant enmeyo d'a plevida? Solament s'explica por o soneyo d'un dragón. Y os dragons quedan contentos con os suyos suenios, porque saben que producen cosetas fermosas. Pero una vegada un dragón tenió una baruca. Sonió con una espantosa serpiente de siet cabezas, horriblement perversa, que quereba destruir o mundo entero. – Odeyo as flors!- dició una d'as siet bocas. – Odeyo os muixons!- dició unatra amostrando os catirons repletos de vereno. – Odeyo os micos!- dició una tercera cabeza. – Los mataremos a totz!- dició unatra. – Los mataremos y los mincharemos!- ruchió a quinta. – -A os micos y a totz os animals d'o mundo! – Y los mincharemos y los mincharemos y los mincharemos!- dició a setena. Alavez se dispertó o dragón y aconsiguió a veyer as siet cabezas que se perdeban a la distancia buscando micos y muixons y flors y a totz os animals d'o mundo pa matar-los y minchar-los. -Qué facié!- s'espantó o dragón. Pero no i heba tiempo pa chemecos, y corrió por o carrerón marcau por a cullebra an no quedaban ni rastros de flors ni d'animals. O dragón voló y pasó por alto d'a sierpe y baixó tallando- le o camín. -Qué lindo dragón!- dició una cabeza. - Lo millor pa prencipiar a minchar!-dició a segunda. A tercera no charró. Ya heba estirau o suyo cuello con a velocidat d'una cendella ent'o cuerpo d'o dragón. Estió un movimiento quasi invisible por a rapideza, pero o dragón que sabeba con quí yera soniando, ya no yera en ixe puesto. -Asinas me fa goyo! –dició unatra cabeza. -Qué bien que peleya! -Asinas nos podemos divertir! -Solament matar y minchar ye aburriu! -Lo millor ye peliar! -Peliar y matar y minchar! Y a gripia atacó arrullando muesos pa un costau y pa l'atro. O dragón se las veyeba negras tractando de trucar con as suyas poderosas zarpas beluna d'ixas cabezas que nunca yeran en o puesto an plegaba o truco. Tasament aconsiguió en un momento rozara l’escurzón con as zarpas y quitar-le una escama d'o cuerpo. Tasament una escata que voló y cayió a lo luen. Alavez prebó con o fuego. Brenca en o mundo podeba resistir o fuego d'un dragón. Dio un paso pa dezaga, resofló, y chitó a flamarada roya mas gran que nunca i hese aventau un dragón. Un fuego espantoso, largo, fosco, que recorrió tot o espacio an yera a serpiente. Cremoron os arbols d'arredol y a tierra despidió un fumo espeso, enroyida por a calor. O dragón miró o fumo que prencipiaba a borrar-se, buscando as restas d'a cullebra, y se distrayió. Quan se dio cuenta d'o tremendo blinco d'a gripia, ya que yera embolicau en os suyos poderosos aniellos. As siet cabezas chilaban y rediban y chiraban enlocadas. -Dragón estupiu! No sabebas que no i hai brenca que nos faiga goyo mas que o fuego? -O fuego nos entusiasma como garra atra coseta! O dragón tiraba tremendos trucos, pero as cabezas siempre yeran en unatro puesto, y os aniellos d'a sierpe pretaban cada vegada mas. Alavez o dragón voló, voló dica muit alto, amán d'as estrelas, an o frío ye como o espanto y tot se convierte en un chelo de muerte que solament enduran os dragons. -Ixo, un poquet mas alto! Dimpués d'o fuego no i hai brenca que nos faiga goyo mas que o frío, chiloron as siet cabezas. Alavez o dragón baixó, baixó como que una flecha, se capució en o meyo d'o río, en ixa zona profunda an no plegan ni os peixes. Asinas afogaría a l’escurzón. -Ixo, ixo!- chiloron as siet cabezas -. Brenca nos fa goyo mas que estar baixo l'augua. Pero dimpués queremos unatro poco de fuego. A serpiente seguiba roscada en o dragón. Siet días y siet nueitz voloron, luitoron, cayioron, nadoron, puyoron, baixoron, siempre como un solo cuerpo. Sin descansar. A la fin, en un escudio d'a cullebra, o dragón aconsiguió escapar d'os suyos aniellos. Pero ya no sabeba qué fer. Heba prebau todas as suyas estrucias y heba usau toda a suya fuerza de dragón, pero a gripia pareixeba invencible. -Nos somos divertindo como que nunca!-chiloron as siet cabezas. -Nunca nos heba pasau bella cosa tant fermosa! Te queremos, dragón! Que ista baralla no s'acabe en muito tiempo! -Nos aborren as barallas fatas con animals fatos! -Queremos peliar, peliar y peliar! -Ataca de nuevo, dragón! Te somos asperando! O dragón reculó un poquet. -Yes escapando, dragón covarde! O dragón pensó en volar, volar muit alto y muit luen, y ixuplidar-se pa siempre d'ixa cullebra. Pero alavez ella mataría a totz os animals. No i heba caso. Escapar no serviba. Pero si...talment sí podría servir... O dragón voló enta lo alto. Puyó y puyó, burlando-se d'a serpiente, entre que as siet cabezas l'empliban en insultos. Y plegó dica o puesto mas alto, alto de todas as boiras y as uembras. Alavez planió en cerclos. En grans cerclos, deixando-se levar por l'aire. Y allí, mientres planiaba, zarró os uellos y s'adurmió. Ya sabeba o que heba de soniar. Y sonió. Sonió con muixons y flors, sonió con ríos creixius, sonió con o arcos San Chuans, y quan enmeyo d'o soneyo amaneixió a serpiente de siet cabezas que peliaba enloquida de furia, se dio tornada en l'aire pa borrar o suyo soneyo. Porque os suenios se borran si un se da tornada pa l'atro costau mientres ye soniando. A cullebra se borró. Se borró de truco, sin deixar garra rastro de gripia. Alavez o dragón ubrió os uellos. Yera canso, pero voló muit rapido pa tornar a veyer o puesto d'a suya baralla. O puesto yera como que dinantes. Como que siempre. Yeran os arbols y as flors. Yeran as viravolas y os micos. Y no i heba rastros d'a serpiente. Garra rastro d'a baralla. Tasament una escama que brilaba y no brilaba en o suelo. Suave seda a.k.a. nací muerto/suau seda a.k.a. naixié muerto----------Kase O (3:58)Sexta parte: UNA MONTANYA EN ALTA MAR. COMUNICAU D'O COMITÉ CLANDESTINO REVOLUCIONARIO INDICHENA- COMANDANCIA CHENERAL DE L'EXERCITO ZAPATISTA DE LIBERACIÓN NACIONAL. MEXICO. 5 D'OCTUBRE D'O 2020. A o Congreso Nacional Indichena-Concello Indichena de Gubierno: A la Sexta Nacional y Internacional: A as Retz de Resistencia y Rebeldía: A las personas honestas que resisten en totz os rincons d'a planeta: Chirmanas, chirmans, chirmanoas: Companyeras, companyers y companyeroas: Os lugars orichinarios de radiz maya y zapatistas les saludamos y les decimos o que plegó en o nuestro pensamiento común, d'alcuerdo a o que miramos, escuitamos y sentimos. En primeras.- Miramos y escuitamos un mundo enfermo en a suya vida social, fragmentau en millons de personas allenas entre ell, empenyadas en a suya supervivencia individual, pero unidas baixo a opresión d'un sistema disposau a tot pa fartar a suya set de ganancias, encara y quan ye claro que o suyo camín va en contra d'a existencia d'a planeta Tierra. L'aberración d'o sistema y a suya estupida esfensa d'o “progreso” y a “modernidat” s'estrela contra una realidat criminal: os feminicidios. L’asasinato de mullers no tiene color ni nacionalidat, ye mundial. Si ye absurdo y irrazonable que belún sía acazau, desapareixiu, asasinau por a suya color de piel, a suya raza, a suya cultura, as suyas creyencias; no se puede creyer que o feito d'estar muller equivalga a una sentencia de marguinación y muerte. En una escalada previsible (resaca, violencia fisica, mutilación y asasinato), con l’aval d'una impunidat estructural (“ella s’o mereixeba”, “teneba tatuaches”, “qué caminaba fendo en ixe puesto a ixa hora?”, “con ixa ropa, yera d'asperar”), os asasinatos de mullers no tienen garra lochica criminal que no sía a d'o sistema. De diferents estratos socials, distintas razas, edatz que van dende a nineza temprana dica a viellera y en cheografías distants entre ellas, o chenero ye a sola constant. Y o sistema ye incapaz d'explicar por qué isto va d'a man d'o suyo “desembolique” y “progreso”. En a indignant estatistica d'as muertes, mientres mas “desembolicada” ye una sociedat, mayor ye o numero de victimas en ista autentica guerra de chenero. Y a “civilización” pareixe decir-nos a os pueblos orichinarios: “a preba d'o tuyo sub-desembolique ye en a tuya baixa taxa de feminicidios. Tiengan os suyos mega-proyectos, os suyos trens, as suyas termo-electricas, as suyas minas, as suyas presas, os suyos centros comercials, as suyas botigas de electro-domesticos –con canal de televisión incluiu-, y aprendan a consumir. Sían como nusatros. Pa apocar a deuda d'ista aduya progresista, no están pro as suyas tierras, as suyas auguas, as suyas culturas, as suyas dignidatz. Han de completar con a vida d'as mullers”. Segundo.- Miramos y escuitamos a la naturaleza ferida de muerte, y que, en a suya agonía, advierte a la humanidat que lo pior ye encara por venir. Cada catastrofe “natural” anuncia a siguient y ixuplida, convenientment, que ye l'acción d'un sistema humano a que la provoca.A muerte y a destrucción no son ya bella cosa leixana, que se limite a buegas, respecte duanas y convenios internacionals. A destrucción en qualsiquier cantón d'o mundo, recute en toda a planeta. Tercer.- Miramos y escuitamos a os poderosos replegando-se y amagando-se en os clamaus Estaus Nacionals y os suyos paretons. Y, en ixe imposible blinco enta zaga, reviven nacionalismos faxistas, chauvinismos ridiclos y un paroleyo ensordador. En isto advertimos as guerras por plegar, as que s'alimentan d'historias falsas, simias, mentirosas y que traducen nacionalidatz y razas en supremacías que s'imposarán por a vía d'a muerte y a destrucción. En os distintos países se vive la disputa entre capotaces y qui aspiran a succeder-les, amagando que o patrón, l'amo, o mainate, ye o mesmo y no tiene mas nacionalidat que a d'os diners. Entremistanto, os organismos internacionals s’eslanguen y se convierten en meros nombres, como piezas de museu... u ni ixo. En a foscor y confusión que preceden a ixas guerras, escuitamos y miramos l'ataque, barzo y persecución de qualsiquier atisba de creyatividat, intelichencia y racionalidat. Frent a o pensamiento critico, os poderosos demandan, exichen y imposan os suyos fanatismos. A muerte que plantan, cautivan y cullen no ye solament a fisica; tamién incluye a extinción d'a universalidat propia d'a humanidat -a intelichencia-, as suyas abances y logros. Renaixen u son creyadas nuevas corrients esotericas, laicas y no, disfrazadas de modas intelectuals u pseudo sciencias; y as artes y as sciencias pretenden estar subchugadas a militancias politicas. Quarto.- A Clima d'o COVID 19 no solament amostró as vulnerabilidatz d'o estar humano, tamién l’anglucia y estulticia d'os distintos gubiernos nacionals y as suyas supuestas oposicions. Medidas d'o mas elemental sentiu común estioron dispreciadas, achugando siempre a que a Clima sería de curta duración. Quan o paso d'a malotía s'estió fendo cada vegada mas dilatau, empecipioron os numeros a substituir trachedias. A muerte se convirtió asinas en una zifra que se pierde a diario entre escandalos y declaracions. Un comparativo tetrico entre nacionalismos ridiclos. O porcentache de bateo y de corridas limpias que determina qué equipo, u Nación, ye millor u pior. Como que se detalla en un d'os textos previos, en o zapatismo optamos por a prevención y l'aplicación de medidas sanitarias que, en o suyo momento, estioron consultadas con científic@s que nos orientoron y ofrioron, sin dandaliar, a suya aduya. Os pueblos zapatistas les somos agradeixius y asinas queriemos contrimostrar-lo. Dimpués de 6 meses d'a implantación d'ixas medidas (cubre bocas u o suyo equivalent, distancia entre personas, zarre de contactos personals directos con zonas urbanas, cuarentena de 15 días pa qui podió haber estau en contacto con aplegaus, lavau freqüent con augua y sabón), lamentamos o feneiximiento de 3 companyers que presentoron dos u mas sintomas asociaus a o Covid 19 y que tenioron contacto directo con aplegaus. Atros 8 companyers y una companyera, qui murioron en ixe periodo, presentoron un d'os sintomas. Como que mancamos d'a posibilidat de prebas, asumimos que o total d'os 12 companyer@s murioron por o clamau Corona virus (scientificos nos recomendoron asumir que qualsiquier dificultat respiratoria sería Covid 19). Istas 12 ausencias son responsabilidat nuestra. No son culpa d'a 4T u d'a oposición, de neoliberals u neoconservadors, de chairos u fifís, de conspiracions u complotz. Pensamos que habiemos d'haber extremau mas encara as precaccions. Actualment, con a falta d'ixos 12 companyer@s a cuestas, amilloramos en todas as comunidatz as medidas de prevención, agora con l'emparo d'Organizacions No Gubernamentals y de scientificos que, a titol individual u como que colectivo, nos orientan en o modo d'afrontar con mas fortaleza un posible chito. Decenas de milars de cubre bocas (disenyaus especialment pa privar que un prebable portador aplegue a atras personas, de baixo coste, reutilizables y adaptaus a las circumstancias) s'han distribuiu en todas as comunidatz. Atras decenas de mils mas son estando producius en os tallers de bordau y costura d'insurgent@s y en os poblaus. L'uso masivo de cubre bocas, ascuarentenas de dos semanas pa qui podesen estar infectaus, a distancia y o lavau contino de mans y rostro con augua y sabón, y privar en lo posible salir a las ciudatz, son medidas recomendadas mesmo a chirman@s partidistas, pa contener a expansión de contaxos y permitir o mantenimiento d'a vida comunitaria. O detalle d'o que estió y ye a nuestra estratechia podrá estar consultau en o suyo momento. Por agora decimos, con a vida traquiando en os nuestros cuerpos, que, seguntes a nuestra valoración (en a quala prebablement podemos estar equivocaus), l'enfrontinar la menaza como comunidat, no como un afer individual, y endrezar o nuestro esfuerzo prencipal a la prevención, nos permite decir, como pueblos zapatistas: aquí somos, resistimos, vivimos, luitamos. Y agora, en totz, o gran capital pretende que se torne a las carreras pa que as personas reasuman a suya condición de consumidors. Porque son os problemas d'o Mercau os que le preocupan: o letargo en o consumo de mercaderías. Cal reprener as carreras, sí, pero pa luitar. Porque, como que hemos dito dinantes, a vida, la luita por a vida, no ye un afer individual, sino colectivo. Agora se ye veyendo que tampoco ye afer de nacionalidatz, ye mundial. -*- Somos viento/ somos aire----------------Amparanoia (4:14) Muitas cosetas d'istas miramos y escuitamos. Y muito las pensamos. Pero no solament... Quinto.- Tamién escuitamos y miramos as resistencias y rebeldías que, no por silenciadas u ixuplidadas, deixan d'estar claus, pistas d'una humanidat que se niega a seguir a o sistema en o suyo precipitau paso a o colapso: o tren mortal d'o progreso que abanza, soberbio y impecable, ent'a cingla. Entre que o maquinista ixuplida que ye solament un emplegau mas y creye, inchenuo, que ell decide o camín, quan no fa sino seguir a prisión d'os rieles enta l'abismo. Resistencias y rebeldías que, sin ixuplidar o planto por as ausencias, s’empenyan en luitar por -qui lo diría-, lo mas subversivo que i hai en ixos mundos dividius entre neoliberals y neoconservadors-: a vida. Rebeldías y resistencias que entienden, cada qui con o suyo modo, o suyo tiempo y a suya cheografía, que as solucions no son en a fe en os gubiernos nacionals, que no se chestan protechidas por buegas ni visten banderas y luengas distintas. Resistencias y rebeldías que nos amuestran a nusatros, nusatras, nosotroas, zapatistas, que as solucions podesen estar abaixo, en os suterranos y rincons d'o mundo. No en os palacios gubernamentals. No en as usinas d'as grans corporacions. Rebeldías y resistencias que nos amuestran que, si os d'alto trencan os puents y zarran as buegas, queda navegar ríos y mars pa trobar-nos. Que a cura, si ye que la i hai, ye mundial, y tiene a color d'a tierra, d'o treballo que vive y muere en carreras y vicos, en mars y ciels, en os monts y en as suyas entranyas. Que, como que o panizo orichinario, muita son as suyas colors, as suyas tonalidatz y sons. -*-Tot isto, y mas, miramos y escuitamos. Y nos miramos y nos escuitamos como o que somos: un numero que no conta. Porque a vida no importa, no vende, no ye noticia, no dentra en as estatisticas, no compite en as enqüestas, no tiene valoración en os retz socials, no provoca, no represienta capital politico, bandera partidaria, escandalera de moda. A quí le importa que un chicot, muit chicot, grupo d'orichinarios, d'indichenas, viva, ye decir, luite? Porque resulta que vivimos. Que manimenos paramilitars, Climas, megaprochectos, mentiras, calumnias y ixublius, vivimos. Ye decir, luitamos. Y en isto pensamos: en que siguiemos luitando. Ye decir, siguiemos vivindo. Y pensamos que entre totz istos anyos, hemos recibiu l’abrazo chirmán de personas d'o nuestro país y d'o mundo. Y pensamos que, si aquí a vida resiste y, no sin dificultatz, floreix, ye gracias a ixas personas que desafioron distancias, tramites, buegas y diferencias culturals y de luenga. Gracias a ellas, ells, elloas – pero sobre tot ellas-, que retoron y redotoron calandarios y cheografías. En as montanyas d'o sudeste mexicano, totz os mundos d'o mundo troboron, y troban, sentiu en os nuestros corazons. A suya parola y acción estió alimento pa la resistencia y a rebeldía, que no son sino continuación d'as d'os nuestros antecesors. Personas con as sciencias y as artes como camín, troboron o modo pa abrazar-nos y animar-nos, encara que difuera a la distancia. Periodistas, fifís y no, que reporteoron a miseria y a muerte dinantes, a dignidat y a vida siempre. Personas de todas as profesions y oficios que, muito pa nusatros, tal vegada poco para ell@s, estioron, son. Y de tot isto pensamos en o nuestro corazón colectivo, y plegó en o nuestro pensamiento que ya ye o tiempo ya que nusatras, nusatros, nusatroas, zapatistas, correspondamos a o sentiu, a parola y a presencia d'ixos mundos. Os cercanos y os leixans en cheografía. Sexto.- Y isto hemos decidiu: Que ye tiempo de nuevo pa que bailen os corazons, y que no sían ni a suya mosica ni os suyos trangos, os d'o lamento y a resignación. Que diversas delegacions zapatistas, hombres, mullers y atroas d'a color d'a nuestra tierra, saldremos a recorrer o mundo, caminaremos u navegaremos dica suelos, mars y ciels remotos, buscando no a diferencia, no a superioridat, no l’afrenta, muito menos o perdón y a lastima. Iremos a trobar o que nos fa iguals. No solament a humanidat que anima as nuestras piels diferents, os nuestros distintos modos, as nuestras luengas y colors diversas. Tamién, y sobre tot, o suenio común que, como especie, compartimos dende que, en l'África que pareixese leixana, chitamos a caminar d'a falda d'a primera muller: a busca d'a libertat que animó ixe primer paso... y que sigue caminando. Que o primer destín d'iste viache planetario será o continente europeu. Que navegaremos ent'as tierras europeas. Que saldremos y que partiremos, dende tierras mexicanas, en o mes d'abril de l'anyo d'o 2021. Que, dimpués de recorrer quantos cantons d'a Europa d'abaixo y a la cucha, plegaremos a Madrit, a capital espanyola, o 13 d'agosto d'o 2021 -500 anyos dimpués d'a supuesta conquiesta d'o que hue ye Mexico-. Y que, immediatament dimpués, seguiremos o camín.Que charraremos a o pueblo espanyol. No pa menazar, retreitar, insultar u exichir. No pa demandar-le que nos pida perdón. No pa servir-les ni pa servir-nos. Iremos a decir-le a o pueblo d'Espanya dos cosetas sencillas: Un: Que no nos conquirioron. Que seguimos en resistencia y rebeldía. Dos: Que no tienen por qué pedir que les perdonemos cosa. Ya pro de chugar con o pasau leixano pa chustificar, con demagochia y hipocresía, os crimens actuals y en curso: l’asasinato de luitadors socials, como que o chirmán Samir Flores Soberanes; os chenocidios amagaus dezaga de mega- proyectos, concebius y realizaus pa contento d'o poderoso -o mesmo que flachela totz os rincons d'a planeta-; l'aliento monetario y d'impunidat pa os paramilitars; a compra de consciencias y dignidatz con 30 monedas. Nusatros, nusatras, nusatroas, zapatistas NO queremos tornar a ixe pasau, ni solencas, ni muito menos d'a man de qui quiere sembrar o rencor racial y pretende alimentar o suyo nacionalismo trasnuitau con a supuesta esplendor d'un imperio, l'azteca, que creixió a costa d'a sangre d'os suyos semellants, y que nos quiere convencer que, con a caita d'ixe imperio, os lugars orichinarios d'istas tierras estiemos redotaus. Ni l’Estau Espanyol ni a Ilesia Catolica han de pedir-nos perdón de cosa. No nos feremos eco d'os farsants que s'amontan sobre a nuestra sangre y asinas amagan que tienen as mans tacadas d'ella. De qué nos va a pedir perdón Espanya? D'haber pariu a Cervantes? A José Espronceda? A León Felipe? A Federico García Lorca? A Manuel Vázquez Montalbán? A Miguel Hernández? A Pedro Salinas? A Antonio Machado? A Lope de Vega? A Bécquer? A Almudena Grandes? A Panchito Varona, Ana Belén, Sabina, Serrat, Ibáñez, Llach, Amparanoia, Miguel Ríos, Paco de Lucía, Víctor Manuel, Aute siempre? A Buñuel, Almodóvar y Agrado, Saura, Fernán Gómez, Fernando León, Bardem? A Dalí, Miró, Goya, Picasso, o Greco y Velázquez? A bella mica de lo millor d'o pensamiento critico mundial, con o siello d'a “A2” libertaria? A la republica? A l'exilio? A o chirmán maya Gonzalo Guerrero? De qué nos va a pedir perdón a Ilesia Catolica? D'o paso de Bartolomé d'as Casas? De Don Samuel Ruiz García? D'Arturo Lona? De Sergio Méndez Arceo? D'a chirmana Chapis? D'os trangos d'os mosens, chirmanas relichiosas y seglars que han caminau a o costau d'os orichinarios sin endrezar-los ni suplantar-los? De qui arriscan a suya libertat y vida por esfender os dreitos humans? -*- Viva Zapata!-------------------------Banda Bassotti (3:54) L'anyo d'o 2021 se complirán 20 anyos de la Marcha d'a Color d'a Tierra, a que realizamos, de conchunta con os pueblos chirmans d'o Congreso Nacional Indichena, pa reclamar un puesto en ista Nación que agora s'esvoldrega. 20 anyos dimpués navegaremos y caminaremos pa decir-le a la planeta que, en o mundo que sentimos en o nuestro corazón colectivo, i hai puesto pa todas, totz, todoas. Simple y sencillament porque ixe mundo solament ye posible si todas, totz, todoas, luitamos por devantar-lo.As delegacions zapatistas serán aconformadas mayoritariament por mullers. No solament porque ellas pretenden asinas tornar l’abrazo que recibioron en as trobadas internacionals anteriors. Tamién, y sobre tot, pa que os varons zapatistas deixemos claro que somos o que somos, y no somos o que no somos, gracias a ellas, por ellas y con ellas. Convidamos a que o CNI-CIG forme una delegación pa que nos acompanye y sía, asinas, mas rica nuestra parola pa lo unatro que luen luita. Especialment convidamos a una delegación d'os lugars que devantan o nombre, a imachen y a sangre d'o chirmán Samir Flores Soberanes, pa que o suyo dolor, a suya rabia, a suya luita y resistencia plegue mas luen. Convidamos a qui tienen como vocación, falera y horizont, as artes y as sciencias a que acompanyen, a la distancia, nuestros navegars y pasos. Y que asinas nos aduyen a difundir que en ellas, sciencias y artes, ye a posibilidat no solament d'a supervivencia d'a humanidat, tamién d'un mundo nuevo. En resumen: salimos a Europa en o mes d'abril de l'anyo d'o 2021. A calendata y l’hora? No la sabemos... encara. -*- Companyeras, companyers, companyeroas: Chirmanas, chirmans y chirmanoas: Ista ye a nuestra anglucia: Frent a os poderosos trens, as nuestras canoas. Frent a las termo-electricas, as lucetas que as zapatistas diemos en costodia a mullers que luitan en tot o mundo. Frent a muros y buegas, nuestro navegar colectivo. Frent a o gran capital, una milpa en comuna. Frent a destrucción d'a planeta, una montanya navegando de maitinada. Somos zapatistas, portador@s d'o virus d'a resistencia y a rebeldía. Como tals, iremos a os 5 continentes. Ye tot... por agora. Dende as montanyas d'o Sudeste Mexicano. A nombre d'as mullers, hombres y atroas zapatistas. Subcomandant Insurchent Moisés. Mexico, octubre d'o 2020.P.D.- Sí, ye a sexta parte y, como que o viache, seguirá en sentiu inverso. Ye decir, le seguirá a quinta parte, dimpués a quatrena, dimpués a tercera, continará en a segunda y rematará con a primera. Viva Zapata-----------------M.C.D. (4:10) Seguiremos informando, la luita sigue. Y, por hue, iste ha estau o suenio de hue. Ya sabes que, si t'ha feito goyo, t'aspero o proximo mierques en Radio La Granja, en o 102.1 d'a FM. Entremistanto, nos veyemos en os suenios, nos ascuitamos en la Radio. Salut!!!! Ellos dicen mierda, nosotros amén/-ells dicen mierda, nusatros amén--------La Polla Records (4:39) Baby please don’t go/ Chiqueta, por favor, no vaigas----Johnny Winters& Muddy Waters (4:07)