O Suenio d'o Dragón: Instinto de muerte

O Suenio d'o Dragón: Instinto de muerte

⬇ Descargar

Episode description

Cabecera----------------------------------(1:56) Buen dia, si hue ye mierques as 11 d’o maitín, y somos en Radio La Granja, isto ha de ser….O Suenio d’o Dragón. Dende o vico de San José, en Zaragoza, Ciudat Prisión, a ciudat do s’amortan os suenios y prencipian as barucas. Prencipiamos!!!! Ciudad sin Sueño/ ciudat sin suenio------Morente&Lagartija Nick (5:46) Mosica de fundo--------Repression------Trust (1980). 976 36 88 94/ OSDD #689 98 06 27 Bueno, empecipiamos hue recordando-tos que hemos feito un calandario d'o 2021 Hemos contau con 13 buens amigos ara Bea, Barbara Abyss, Ita Rasquin, Gaudi Ramone, Vázquez, María Puñales, Furillo, Jorge Rueda, Carlos Canales, Jorge Valero, Carlos Colás y Begoña Simón. Si os cuentas veyerás que falta un, a portiada, pero ixo nos l'alzamos dica o momento en o qual o calandario sía en a carrera.En preorder u encomienda o calandario levará de regalo una chapa de Radio La Granja y serán 7 €. Dimpués d'o 22 de noviembre, será bell euret mas. Escribe a emisoraradiolagranja@gmail.com y te contaremos cómo fer o tuyo pediu. Con iste articlo amaneixió a edición impresa d'o Sabado, 3 de noviembre de 1979 «Jacques Mesrine ha muerto». O flash radiofonico que anunció ahiere por a tarde a eliminación d'o «enemigo publico numero un» talló a respiración de muitos millons de franceses. L’affaire yera poco menos que un afer d'Estau: o ministro de l'Interior, Christian Bonnet, malas que sabió a «buena nueva» estió correndo a o palacio de l'Elíseo pa informar a o president, Valery Giscard d'Estaing, que, seguntes se dició, manimenos os diamantz de Bokassa y d'o suicidio d'o suyo ministro de Treballo, Robert Boulin, heba seguiu entre os zaguers quatro días minuciosament o desembolique d'a trama, que concluyó con a muerte a mans d'a policía, en París, de l'hombre mas buscau de Francia. Una muller siguió os trangos de Mesrine. A zaguera etapa d'a vida d'este «bandiu moralista», de 42 anyos, empecipió o luns pasau en París. Gracias a o sistema d'escuitas telefonicas, a policía reconoixió a suya voz. Ipso facto, un dispositivo impresionant se metió en acción baixo l'adreza d'o «coordinador de la luita contra Mesrine», cargo creyau por o ministro de l'Interior fa qualques meses.Dende antes d'ahiere, as fuerzas de policía ya heban localizau o suyo apartamento, proximo a la Puerta de Clignancourt, vico en o qual pasó a suya infancia y en an istos días viviba con a suya amiga y consiente Sylvie. En dos ocasions estió reconoixiu por a policía, una d'ellas en o mercau ambulant en o qual feba as compras con a suya amiga, pero estió perdonau pa privar un enfrontinamiento que podeba causar victimas entre o publico. Ahiere, por fin, a las tres y quarto d'a tarde, Mesrine salió d'a suya casa con Sylvie, dentró en un auto, y quan se disposaba a rancar, cinquanta policías, en autos, en cambionetas y a piet, distribuius en forma de barzo infernal, firioron grieuisimament a la muller y acaboron con l'hombre: deciueito balas estioron contadas dimpués en a suya cabeza y en os brazos. Immediatament dimpués d'o suceso, que no duró mas d'uns segundos, o publico s’arremolinó estupefacto y curioso debant de l’espectaculo: un hombre muerto, una muller morindo, sangre, balas y meyo centenar de policías abrazando-se, intercambiando apretons de mans, chilando de goyo, blincando. Acababa de desapareixer «l'enemigo publico numero un» d'a sociedat francesa. Os suyos vinte anyos d'exercicio de «enemigo numero un» que le atribuyoron os traficantz d'as emocions populars estioron, por contra, una demostración constant de singularidat. No perteneixeba a o «meyo», as bandas tradicionals le odiaban, cadagún d'os suyos «trucos» estió como un diccionario d'audacia, de calculo y d'imachinación. Amaneixeba y desapareixeba como que una uembra. A os vinte anyos ya realizó o suyo primer secuestro en Canadá contra un industrial que, por dotze millons de pecetas, recobró a libertat. Dinantes ya s'heba encetau en o furto en Francia, y dimpués, de tornada d'as Americas, no aturó: futos, atracos, asasinatos, secuestros, entrevistas a os periodicos, chapurquiaus con tres detencions que lo conducioron a la garchola. En cadaguna d'istas ocasions, entre o suyo proceso u dende a suya celda, con complicidatz nunca conoixidas, s'evaporó d'a garchola. En 1973, entre un d'os suyos descansos en a garchola, escribió O instinto d'a muerte, libro de memorias. O pasau mes de setiembre citó a un periodista d'extrema dreita que no le heba tractau bien en os suyos articlos (y que heba estau policía dinantes que periodista), y, en una selva cercana a París, le abatanó a gusto pa dimpués tornar a l’anonimato. Estió a suya zaguera aventura. Ahiere, os franceses, anguniaus entre toda a semana a causa d'un suicidio politico, estioron compensaus con l’asasinato d'o crapula oficial d'o país, a o que s'adhibió a zaguera hora d'o día la captura d'atros dos complicaus de Mesrine. En Francia ya no se charra d'unatra coseta. Le mitard-----------Trust--------------------(5:11) A prensa lo clamaba "l'hombre d'os mil desfraces"; o pueblo, "o Robin Hood francés". «Beluns quieren convertir-me en un heroe, y en a criminalidat no i hai heroes. No i hai mas que hombres que s'han marguinau y que no acceptan as leis porque son feitas pa os ricos y pa os poderosos». J.M. Quan Jacques Mesrine prencipió a escribir a suya autobiografía sabeba que yera cavando a suya propia fuesa. O que contase segurament le condenaría a o paretón u a pasar a resta d'os suyos días en a garchola. Encara asinas, dedicó un d'as suyas tancadas en a prisión parisina d'a Santé a redactar as primeras quatro decenios d'a suya vida y lo fació sin escatimar detalles. Asaltos, asasinatos, palizas, achustes de cuentas, trapazas, fugas imposibles u emboscadas amaneixen en as suyas pachinas con a naturalidat con a quala se narra una novela d'aventuras. Qui ise considerau como enemigo publico numero un en Francia y Canadá en o decenio de 1970 confirmaba con iste libro que aspiraba a bella cosa mas que a estar un gangster respectau en os baixos fondos. Ell quereba humanizar o suyo figura, estar considerau un rebelde con causa, un renegau d'a sociedat que se venga d'ella por haber-le arrocegau a la marguinalidad. Como que gosa ocurrir con beluns d'os mas destacaus miembros de l’hampa, con o tiempo Mesrine se convirtió en una especie d'icono pop gracias a l'amplio espacio d'o que as suyas tropelías goyoron en os periodicos y mesmo plegó a estar ovacionau a la dentrada d'un d'os suyos chudicios por devotz y admiradors. Una vegada mas, se dio a paradoxa d'o criminal que trasciende a o crimen. Jacques Mesrine lo teneba tot pa liderar de forma eficient una organización criminal. Yera astuto, temerario, rudo, intelichent y violento. Siempre estió fidel a os suyos amigos y nunca s’apiodó d'os suyos enemigos. Tenió a decenas de policías dezaga d'os suyos calcanyos y sabió evadir-se entre largos periodos de tiempo con una sorprendent pericia. Protagonizó fugas espectaculars de prisions hermeticas y salió airoso d’emboscadas d'as qualas escapar vivo u libre yera tot un reto. Como que reconoixió en a suya sorprendent autobiografía L’instinct de mort (publicada en Espanya baixo o titol Instinto de muerte, Editorial Pepitas de Calabaza), a experiencia fació que perdese o espanto a las conseqüencias d'os suyos actos y los realizaba con una pasmosa naturalidat, con a facilidat d'un autentico virtuoso de l’hampa. “Yo me relaxo con l'atraco a man armada. Solament vivo pa o risgo. Sé que ye un poquet estupiu, pero me fa goyo meter a mía vida en periglo. Ya he superau o libel d'o espanto. Ixa parola no existe pa yo. Por ixe motivo soi un hombre perigloso”. Plegó a estar muit popular por os suyos malalzaus, pero tamién por un discurso alacetau en o culto a la suya persona que le convirtió en una especie de mito de l’hampa. Sabeba que a cada acción le acompanyaba una repercusión, y si ista no yera a l'altura se frustraba y espotricaba. Mesrine estió apresau por intentar atracar un banco o día d'o truco d'Estau de Pinochet. En leyer o periodico a l'atro'l día, clamó porque a suya portiada estase dedicada a o militar chileno en cuenta d'a o suyo arresto. No solament valeba con delinquir, sino que a cada chandrío l’heba d'acompanyar una necesaria dosis de publicidat pa que asinas engordora a suya leyenda negra. A corrida criminal de Mesrine estió larga y, en bell modo, exitosa. S'encetó en l’hampa con l'atraco a domicilios. Entre truco y truco se familiarizó con os diners facils y con una vida a la marguin d'a lei en a quala predominaban as “pistolas, putas, alcol, chuego y furtos”. Compliba a suya parola y as suyas menazas, y ixo fació que estase respectau dende muit luego, bien por confianza, u bien por espanto. Antes d'introducir-se en iste sub-mundo, vivió dos conflictos belicos que desiporon a suya innocencia, incrementoron a suya odeyo y endurioron o suyo esprito, seguntes reconoixió. Pasó a Segunda Guerra Mundial entre os bombardios previos a la ocupación de París y os movimientos d'os partisanos d'as provincias francesas, y allí conoixió de barzada o sin-sentiu d'a guerra pa la chent corrient. Anyos dimpués, combatió chunto a l'exercito d'o suyo país en Argelia y tenió a oportunidat d’exhibir con creixes o suyo costau temerario. Participó en todas as misions en as qualas podió como soldau raso, metendo en risgo a suya integridat en no pocas ocasions y estando condecorau por a suya especial valor. Os feitos a os quals asistió en o país norteafricano desencadenarían en ell os primers sintomas claros d'a suya sociopatía y le ferían plantiar-se quáls yeran as verdaderas intencions d'o Estau ent'o ciudadano: “Que un hombre podese morir en esfensa d'o suyo país contra l'invasor podeba admitir-lo, pero que un gubierno deixase esbotar a la suya choventut en una guerra colonial (…) no podeba admitir-lo y la solenca ideya me resultaba insoportable. A sociedat m'heba convertiu en un cornudo que arrisca a pelleta por una causa falsa, tornando-me dimpués a la vida civil sin preocupar-se d'as racadas que aquella guerra heba deixau en a mía psique. Por tanto, iba a enfrontinar-me a ella y a fer-le pagar o pre d'o que heba destruiu dentro de yo”. Ixe combate no tardó en desligar-se y luego cometió o suyo primer delito de sangre. Mesrine heba conoixiu os placers carnals gracias a Sara, una mandarra que se ganaba a vida en os mas foscos burdels y tabiernas de París, y que pagaba a suya diezma a un pincho clamau Ahmed. En un ataque de zelosías, Mesrine le fotió una brutal paliza debant d'os suyos complicaus. Rebaixau y carranyoso, este descargó a suya ira contra Sara, a la quala deixó a o canto d'a muerte. En venganza, Mesrine le secuestró, le levó a una selva y allí le degolló. “Nunca heba visto a un tipo como tu”, l’espetó Guido, o suyo companyero y consiente en observar a suya crueldat. Antes de cometer ixa atrocidat, Mesrine preparó cada detalle pa privar estar descubierto, deseparando cada capa de tierra removida pa camuflar millor a fuesa dimpués d'enronar o calavre y amagando-la con ramas y abono. Precisament ixe yera una d'as sinyals mas caracteristicas de l'enemigo publico numero un. Le feba goyo cubrir-se bien as espaldas y cudiaba dica o mas minimo aspecto pa privar estar descubierto u pa poder escapar si bella cosa se torceba. Treballaba con meticulosidat y solament se rodiaba de chent de confianza. Si decidiba esculipiar una casa, se vestiba con ropa elegant y mercaba un ramo de flors pa que os mas curiosos intuisen que yera allí de visita si se cruciaban con ell en o replano. Si se tractaba de meter en o mercau una important suma de billetz falsos, examinaba minuciosament as caracteristicas de cadagún d'ells pa asegurar-se que cosa fallase. Y si belún d'os suyos dispendios le heba deixau sin blanca y optaba por atracar un banco, preneba tot tipo de precaccions pa que os suyos uesos no isen a aturar a prisión. A infinidat de asaltos a man armada que perpetró convirtió a Mesrine en un autentico azote pa los bancos de Francia y Canadá. A rotina yera siempre a mesma. Acudiba chunto a o suyo consiente a la sucursal trigada y s'endrezaba a la usina d'o director con a maxima tranquilidat pa no devantar sospeitas. Sabeba exactament quán y quí pretaba la alarma y o tiempo meyo que transcorreba entre o momento en que s'activaba l'alerta y l'aparición d'a policía. Una vegada obtenius os diners d'a caixa fuerte, s'endrezaba amablement a las caxeras pa que le proporcionasen a resta d'o botín, a o mesmo tiempo que o suyo companyero de malalzadas instaba a os clients a no devantar as mans pa que los piatons no podese endevinar o que adintro se coceba. Dimpués d'o truco, escapaba en un, dos u quantos autos colocaus en puntos estratechicos y feba uso d'os suyos excelents conoixencias d'as carreteras secundarias pa espiguardar a l'autoridat. Conscient u inconscientment, Mesrine tamién yera un aliau d'o espectaclo. Qualques d'as suyas accions estioron tant inverosimils y requirioron tanta pericia que estioron obchecto d'admiración en publico y en privau. Ye o caso d'as suyas fugas de centros cosiraus dica o cabo, como que a prisión canadiense de Sainte-Anne-Des-Plaines. Iste penal establiba un nuevo concepto d'atranco, con unas completas instalacions y una filosofía que pasaba por un tracto atento y respectuoso a os reclusos. Tot un chiro de tuerca que a suya misión yera minimizar o malestar d'os hombres mas periglosos por o suyo cautiverio y, por tanto, disuadir-los d'intentar escapar. Pero os suyos arquitectos heban concebiu ista gavia dorada de tal forma que dengún podese evadir-se d'ella y, caso que l'aconseguise, a suya situación en una explanada sin arbols ni atros elementos que le podesen servir d'amagatón facilitaría que los vichías localizasen a o fuyiu con a mayor facilidat. Mesrine-------------The Blood (4:40) Dende o suyo primer día d'atranco, Mesrine buscó a hombres disposaus a chugar-se a suya integridat por aconseguir a suya libertat. Yera quasi seguro que os guardias d'as torres de vichilancia teneban orden de disparar si en a fuga i heba hombres periglosos, de traza que caleba planificar tot cudiadosament, no i heba puesto pa o fallo. Analisó cada palmo d'a prisión dica trobar o suyo punto feble, y si bien no trobó rendrijas en as suyas milimetradas instalacions, sí que veyió una veta en l'elemento humano. As autoridatz penitenciarias heban construiu en Sainte-Anne-Des-Plaines una pista de tenis pa os presos. Chugaban con palas de fusta fabricadas en o propio taller d'o penal, dentro d'un patio mugau por una arambrada rematada por arambre d’arto y siempre baixo l'atenta mirada d'as torres de control. U ixo pareixeba a simpla vista. Mesrine descubrió mientres pilotiaba que os luns por o maitín, dimpués d'a zorrera d'o domingo, os vichías gosaban escudiar a suya labor y adormir largas meyodiadas a la calor d'a suya resaca. Pa comprebar a profundidat d'a suya soneyo, entre quantos luns lanzó una pilota intencionadament a l'atro costau d'a linia que os presos no podeban cruciar y veyió que, quan iba a buscar-la, no recibiba garra aviso. Escapar a plena luz d'o día y por un d'os puestos en teoría mas observaus d'a penitenciaría yera arriscau, pero tot pareixeba indicar que yera fesable y talment a suya sola vía de salida. Pa foradar a reixa, fabricoron en o taller d'o penal una raqueta con una ferramienta de fierro amagada en o suyo interior y la ninvioron a o patio sin problema. Aduyaus d'ella, trencoron o perimetro de seguranza y escaporon. Beluns d'os hombres estioron interceptaus en as horas posteriors, manimenos, Mesrine sabió eludir a la policía. Iste criminal se moveba por obchectivos y pa aconseguir-los arriesgaba dica an estase necesario, encara que ixo rebailora meter a suya vida en chuego. Asinas lo contrimostró en unatra espectacular fuga que podese haber estau ideyada por qualsiquier guionista de cine d'acción. Mesrine se trobaba en a prisión d'a Santé (“ixa viella leprosa”) asperando estar chudgau en a corte de chusticia de Compiègne. Antes d'a calendata d'o chudicio, os suyos compinches introducioron una pistola en a cisterna d'un d'os suyos servicios, con a ideya que Mesrine podese accedir a ella en bell momento y encetar un plan d'escape. O día d'a vista oral, os chendarmes que costodiaban a Mesrine no veyioron brenca sospitoso en o feito que reclamase acudir a o fico en augua quantas vegadas entre o suyo curto viache. O suyo plan consistiba en simular una zurrera pa que, en o momento que plegase a o chudgau y pedise utilizar o servicio, os guardias no metesen garra impedimento. Y asinas estió. En a suya visita a l’escusau se fació con o revolver y, en o momento en que le sacoron as esposas pa encetar o chudicio, s’acapizó con l'arma en a man sobre o chuez, lo prenió como ostache y escapó. Os miembros d'a suya banda ya s'heban ocupau de preparar totz os detalles en l'exterior pa que a fuyida tenese as menors contumancias posibles. Una vegada mas, iste criminal podió burlar a la chusticia francesa. Si con isto quedaba bella cosa claro ye que Mesrine yera escorredizo, un muixón pa o qual no existiba a gayola inexpugnable, un enemigo publico de mente privilechiada que siempre trobaba una vía d'escape. Os suyos instintos le guiaban a la perfección y trigaba quasi siempre o camín correcto. Chugó a o gato y a o rato con as fuerzas de seguranza entre anyos y ganó a mayoría d'as partidas; muitas vegadas con una capacidat d'improvisación eixemplar, como que ocurrió en un d'os suyos viaches a la isla de Mallorca con motivo d'o que heba d'haber estau un lucrativo truco. O suyo amigo Guido le heba informau d'una excelent oportunidat pa ganar una buena suma de diners. O plan yera arriscau, pus consistiba en asaltar o chalet d'o gubernador militar d'a isla y extrayer uns nombres de l'achenda que alzaba amagada en o suyo escritorio. Para qué? Talment pa obtener os fondos de bella cuenta bancaria en l'exterior costodiada baixo una clau secreta? Entre a suya estancia en a isla, os dos malfeitors estudioron de forma concenzuda as rotinas de cadaguna d'as personas que viviban y treballaban en ixa casa y alcordoron asaltar-la a la sola hora en a quala remaniba vueda. Dimpués de superar as diversas medidas de seguranza d'a casa, obtenioron os datos deseyaus, manimenos, a plegada antes de tiempo d'o gubernador y d'os suyos escoltas fació que Mesrine difuera apresau. En sorprender-le usurpando ixa información confidencial, o militar especuló con que Mesrine no yera un vulgar ratero, sino un achent secreto. Mesrine, sabedor que a confusión d'o gubernador podeba chugar a la suya favor, s'amostró en tot momento ambiguo y tractó de trafucar a os investigadors con o suyo testimonio y con os suyos silencios. S'habría endrezau un vulgar ladrón a ixe puesto en o qual s'alzaban datos tant sensibles, u por contra i hese optau por arramblar os obchectos de valor material? Mesrine estió tresladau a las dependencias centrals de seguranza en Madrit y plegó a obtener mesmo a meyación de l'ambaixador francés, qui interpretó a negativa d'o criminal a contar-le lo succediu como una sinyal que yera un achent secreto. Sabedoras d'o revés diplomatico que podrían sufrir executando u condenando a quantos anyos de prisión a un treballador d'a intelichencia exterior, as autoridatz franquistas tractoron de forma respectuosa y cordial a Mesrine y solament le imposoron una simbolica pena de libertat cosirada en a isla de Mallorca. Pro, o criminal francés yera aliau con a suerte y atresoraba un excelent dominio d'as situacions de risgo. Pero las rayadas de buena suerte no son eternas y tot fuchitivo que no prenga as suficients precaccions acaba cayendo en mans d'o suyo captor. Manimenos estar acazau entre anyos por decenas de policías y de disposar d'un patrimonio con o qual hese puesto vivir de forma folgada entre toda a suya vida, Mesrine nunca deixó de delinquir. Os suyos compinches le advirtioron que, si no se retiraba, tarde u luego perdería a suya libertat pa siempre, pero no sabió frenar-se, seguntes reconoixió. Os atracos yeran pa ell o pan de cada día y le proporcionaban a dosis d’adrenalina y beneficios que amenesteba pa vivir y pa reivindicar-se. Como que en tantos atros casos, o criminal estió victima d'a suya adicción a o crimen. Enmeyo d'ista escalada de delitos, a popularidat d'as fuerzas armadas francesas se resentía, ye por ixo que o Gubierno de Valéry Giscard d’Estaing decidise en 1979 creyar una unidat especial con infinidat de meyos que se vulcó en o suyo captura. Y asinas estió. O quefer no estió cosa facil, pus s'enfrontinoron a un perspicaz enemigo que podeba adoptar mil y una caras pa privar estar descubierto —se revestía de muit diversas formas— y que teneba un amplio ret d'armas, amagatons y vehíclos a la suya disposición siempre que l'amenestese. Pero os esfuerzos dioron o suyo fruito y en noviembre d'ixe mesmo anyo lo troboron y l’aclibillaron en o suyo auto BMW, quan viachiaba por os arredols de París chunto a la suya novia. En ista autobiografía deixa un cabo suelto que clarifica un poquet l'obchectivo que quereba complir con ista obra y que constituye o suyo solo sinyal d'arrepentimiento verdadero. Con o suyo relato, pareixe pretender conservar o suyo status de tipo duro y implacable, pero con buens sentimientos dillá d'a suya guerra contra os malos. Encara yera un nino quan os suyos pais adquirioron una casa en o campo pa pasar os cabos de semana. Allí, Mesrine acostumbraba dar largas gambadas por as selvas y a practicar o tiro con una escopeta de cartuchos mientres exploraba os camins y escuitaba os sons d'a naturaleza. En una d'as suyas excursions, trobó cantaruliando a un muixón o qual, en veyer a o mesache, luen d'espantar-se y volar s'amanó a ell. En un empento imprevisible, Mesrine encanyonó a l'animal y lo disparó. “A lo piet de l'arbol chaceba o animalet, ensangrentau y con o peito rancau por o plomo. Sintié un immenso vuedo en o mío interior. Qué heba feito? No yera posible que l'hese matau. (…) M'odiaba por o que heba feito. De rapiconté, comprendié que un arma serviba pa matar. (…) Por extranyo que pueda pareixer, siempre recordé con tristeza ixe momento. En matar a aquell muixón destruyé talment lo millor que i heba en yo”. Tamién caldría recomendar l'atro libro que tiene publicau a mesma editorial, Pepitas de cabalaza, sobre Jacques Mesrine: “R.I.P. Jacques Mesrine” de Alèssi Dell’Umbria Iste escrito ye un complemento excelent de “*Instinto de muerte”, l'autobiografía de Mesrine. O suyo autor, Alèssi dell’Umbria, desmonta muitas d'as necedatz malintencionadas que s'han dito sobre Jacques Mesrine. Sin cayer en l'admiración facilona, re-capitula sobre qualques d'as accions de qui estase o «enemigo publico n. 0 1» en Francia entre os anyos setanta d'o sieglo pasau, y indaga en qualques qüestions a las qualas s'ha d'enfrontinar qualsiquier difuera d'a lei. Amás a edición se presienta en castellán y, en o suyo orichinal, francés. […] Heba adquiriu o costumbre de mirar a o mío arredol, de fixar-me en totz os que se cruciaban con yo en a carrera, en o metro, en o chicot restaurant an minchaba a o meyodía. Qué yera o que veyeba? Caras tristas, miradas cansas, individuos acotolaus por un treballo mal pagau, pero constrenyius a fer-lo pa sobrevivir y que no podeban permitir-se mas que o estricto minimo. Seres condenaus a la mediocridat perpetua. Seres que s’asemellaban entre ell por a vestimenta y os problemas financiers de fin de mes. Seres incapaces de satisfer os suyos menors deseyos, condenaus a estar eternos soniadors debant d'os escaparates d'as botigas de fachenda y d'as achencias de viaches. Estamagos acostumbraus a o menú d'o día y a o vaso de tinto corrient. Seres que conoixen o suyo porvenir, porque no tienen. Automatas esclataus y controlaus, mas respectuosos d'as leis por espanto que por integridat moral. Seres sozmetius, vencius, esclaus d'o dispertador. Yo formaba parte d'ixa mayoría por obligación, pero me sentiba alleno a ella. No la acceptaba. No quereba que a mía vida estase reglamentada d’antimano u decidida por atros. Si a las seis d'o maitín teneba ganas de fer l'amor, quereba prener-me o tiempo de fer-lo sin haber de mirar a o reloch. Quereba vivir sin horario fixo, pus yera convenciu que a primera coacción de l'hombre prencipió en l'inte en que se metió a calcular o tiempo. En o mío celebro resonaban as frases habituals d'a existencia de totz os días. No tiengo tiempo de Plegar a tiempo Ganar tiempo Perder o tiempo Yo quereba «tener tiempo pa vivir» y o solo meyo de poder fer-lo yera no estar o suyo esclau. Sabeba que yera una teoría irracional, inservible pa fundar una sociedat. Pero qué sociedat yera aquella, con os suyos bonicos prencipios y as suyas leis? […] […] Si bien he furtau, nunca he espullau a os pobres. A mayoría d'os míos atracos han estau endrezaus contra bancos y interpresas importants. Nunca he utilizau a violencia contra un caxero ni contra belún que transportase diners. Soi convenciu d'haber treballau siempre con limpieza. No he violau a dengún, ni agrediu a ancianos, ni esclatau a una muller. Si he abrazado l'aventura, ye porque amaba o periglo. Si muitos hombres perdioron a vida a causa d'as mías balas yera porque no quedaba unatra opción: u ells u yo. S’arriesgoron tanto como yo en acceptar o cara a cara. […] […] Sabrina tornó de Montreal en o momento en que yo me meteba a escribir un libro sobre a mía vida sin fuyir de as grieus conseqüencias que o texto podeba deparar-me a la hora d'o chudicio. Pero heba aconseguiu o «punto zero», y como que ya no teneba brenca que perder, me decidié a lanzar «a mía verdat» a la cara d'a sociedat que muit luego s'encargaría de chudgar-me. Aquella verdat, manimenos, podría estar interpretada como un desafío. Un asasino describindo os suyos crimens indignaría talment a os honraus ciudadans. As zagueras pachinas d'o libro menazaban con convertir-se en as primeras escaleretas d'a guillotina. Pero no teneba a menor importancia. Una celda no ye mas que una fuesa a la quala de vegada en quan se le devanta a losa que la cubre pa comprebar si l'enronau vivo sigue encara allí. […] Ami manera----------El Noi del Sucre (6:21) Te contaré sobre l'enemigo publico numero 1 O que has retratau como que una bestia feroz. No quiero chudgar-lo, no quiero glorificar-lo Pero a tuya gran boca, testigo, t'entivoqués en zarrar-la Amán de Porteye de Clignancourt, viernes 2 de noviembre ye orgulloso d'a tuya policía, ella executó. O estau triga os suyos obchectivos, esclarexe as suyas ringleras. L'orden puede reinar, d'a muerte, d'o silencio. Pa o futuro d'os tuyos fillos que serán acazaus, En ista modelica prisión, Fleuri Mérogis 5 por celda, encara i hai espacio pa o tuyo fillo. Dau que a pena de muerte ye administrativa Has visto redir a totz os nuestros grans chueces Como un rabanyo de uellas que s'arrullan a o mosén. O país se mueve, o ciudadano mira. L'hombre mincha, ye fambrudo. No soi de seguras d'o día siguient. Ye en as suyas prisions an se comete o crimen Les Buisson, Willoquet y muitos atros, Mesrine. Creixe, a man extendida ye millor que as cadenas Especialment quan yes un nino, aprendes odeyo rapido. Destinau a morir en alta seguranza Reino de palizas, impunidat calculada O crimen se glorifica a o son d'a Marsellesa Y en un puesto publico, o suyo cuerpo ye exposau. Ye en as suyas prisions an se comete o crimen Les Buisson, Willoquet y muitos atros Mesrine. L'orden puede prevaler Muerte, silencio. Instinct de mort---------Trust (3:46) Y dica aquí O Suenio dó Dragón de hue. Si tos a cuacau, nos ascuitamos o proximo mierque, nos veyemos en os suenios. Salut!!!! Baby please don’t go/ Chiqueta, por favor, no vaigas-Sam Lightnin’ Hopkins(2:54)
No transcript available for this episode.