O Suenio d'o Dragón: De Broixas, Dreitos y Pudricallos

O Suenio d'o Dragón: De Broixas, Dreitos y Pudricallos

⬇ Descargar

Episode description

Buen dia, si hue ye mierques as 11 d’o maitín, y somos en Radio La Granja, isto ha de ser….O Suenio d’o Dragón. Dende o vico de San José, en Zaragoza, Ciudat Prisión, luitando hué sí, maitín...tamién!!!! Prencipiamos!!!! Somnié/ Sonié--------------Aspencat (Country Boys Rmx)(7:05) Mosica de fundo—Play------------Moby(1999). Bueno, ya sabes que si quiers participar u aportar bella cosa a o programa, lo puetz fer d'as siguients trazas: A primera, clamando a o programa en directo a nueu siet seis trenta y seis uitanta y ueito novanta y quatro; nueu siet seis tres seis ueito ueito nueu quatro Tamién, ninviando un mensache a o guasap almadeta osdd seis ueito nueu novanta y ueito zero seis vinte y siet; almadeta seis ueito nueu nueu ueito zero seis dos siet. Y, mesmo, por correu electronico, osueniododragon roba gmail.com, tot chunto y en minusclas; u si lo prefieres, en a pachina d'o mesmo nombre de Radio Patio Facebook. Y hue te quereba leyer un relato de: Shirley Jackson (San Francisco, California, 1916 - North Bennington, Vermont, 1965) A broixa (1949) (“The Witch”) The Lottery and Other Stories (Nueva York: Farrar, Straus and Company, 1949, 306 págs.) O vagón iba quasi vuedo, tanto que o mocet teneba un puesto pa ell solament y a suya mai ocupaba un asiento a l'atro costau d'o corredor, chunto a la suyo chirmaneta, un bebé con un troz de pan turrau en una man y un tamborino en l'atra. A nina yera ligada a l'asiento de traza que podese incorporar-se y mirar arredol, y quan empecipiaba a eslizar-se lentament de costau, a correya la emparaba y la sosteneba dica que a mai se tornaba y l’endrezaba. O mocet miraba por a finestra y minchaba una galleta y a mai leyeba tranquilament, respondendo a las preguntas d'o nino sin devantar a vista. —Somos en un río —deciba o chicot—. Ye un río y somos dencima. —Muit bien —respondió a mai. —Somos en un puent sobre o río —dició o nino pa ell. Os de demás viacheros, escasos, yeran en l'atro cabo d'o vagón; si belún d'ells s'amanaba por o corredor en bell momento, o nino tornaba a cabeza y deciba: “Ola!”, y o desconoixiu gosaba responder: “Ola!”, y a vegadas le preguntaba si le feba goyo ir en tren, u mesmo le deciba que yera un mocet muit guapo y muit mayor. Istos comentarios emprenyaban a o nino y alavez tornaba a mirar por a finestra, irritau. —Veigo una vaca —deciba. U, con un sospiro—: Quán plegaremos? —Ya no falta muito —respondeba a mai cada vegada. En un momento dau, a nina, que yera muit callada y ocupada con o cascabillo y o pan turrau, que a suya mai remetía constantment, cayió masiau enta l'atro costau y se dio un truco en a cabeza. Se metió a plorar, y por uns menutos i habió rudio y actividat arredol de l'asiento d'a mai. O nino baixó d'o suyo asiento y corrió a l'atro costau d'o corredor pa acariciar os piecetz d'o bebé y rogar-le que no plorase mas y, por fin, o bebé se redió y tornó a o pan turrau y o nino recibió un chelau y tornó a la finestra. —Veyié una broixa —dició a la suya mai a o cabo d'un menuto—. I heba una broixa viella y gorda y fiera y mala astí fuera. —Muit bien —respondió a mai. —Una broixa viella, gorda y fiera y le dicié que s'ise y s'estió —continó decindo-se a ell mesmo en voz baixa—. Venió y dició: “Te voi a minchar”, y yo le dicié: “No me mincharás”, y facié que s'ise, ixa broixa fiera, viella y gorda. Deixó de charrar y alzó a vista quan s'ubrió a puerta d'o vagón y dentró un hombre. Yera un hombre ya maduro, con unas faccions agradables baixo un cabello canoso; o suyo trache azul solament amostraba as liucheras corrucas propias d'un largo viache en tren. Levaba un habano, y quan o nino dició: “Ola!”, l'hombre lo sinyaló con o fumarro y respondió: —Ola a tu, fillo —s'aturó chusto dezaga de l'asiento d'o chicot y s'emparó en o respaldo mirando a o nino, que torció o cuello pa mirar enta alto—. Qué buscas por ixa finestra? —preguntó. —Broixas —contestó o nino a l'inte—. Broixas fieras, malas y viellas. —Ya. Has trobau muitas? —O mío pai fuma habanos —aseguró o nino. —Totz os hombres fuman habanos —replicó l'hombre—. Bell día tu tamién los fumarás. —Ya soi un hombre. —Quántos anyos tiens? Debant d'a eterna pregunta, o chicot miró a l'hombre con suspicacia entre uns intes y dimpués dició: —Vintiséis. Ueitotocientos y quaranta uitanta. A mai alzó a vista d'o libro. —Quatro —aclarió, con una tierna mirada a o nino. —Tantos? —dició l'hombre a o chicot, con seriedat—. Vintiséis? —sinyaló con un cenyo de cabeza a la muller de l'atro costau d'o corredor—. Ye a tuya mai? O nino s'abocó enta debant a mirar y dició: -Sí. —Cómo te dices? O nino l'observó con renovada suspicacia. —Sinyor Jesús —dició. —Johnny —dició a mai. Atrayió o ficacio d'o suyo fillo y frunció l’entrecello fundament. —Ixa d'astí ye a mía chirmana —anunció o chicot a l'hombre—. Tiene dotze y meyo. —Quiers a la tuya chirmaneta? —preguntó l'hombre. O nino lo miró y l'hombre dio meya tornada chunto a la cadiera y prenió asiento a o suyo costau. —Escuita, quiers que te charre d'a mía chirmaneta? —dició l'hombre. A mai, que heba devantau a mirada con niervosismo quan l'hombre se posó chunto a o suyo fillo, tornó a concentrar-se afablement en a suya lectura. —Charra-me d'a tuya chirmaneta —asintió o nino—. Yera una broixa? —Tal vegada. O nino se redió con excitación y l'hombre se recostó en o respaldo y dio una sucada a l'habano. —Estió una vegada —empecipió— que yo teneba una chirmaneta como que a tuya —o nino alzó a mirada a l'hombre, asentindo a cada parola—. A mía chirmaneta —continó o recontador — yera tant bonica y tant deliciosa que la quereba mas que a brenca en o mundo. Quiers, pus, saber o que le facié? O nino asintió con vehemencia y a mai devantó os uellos d'o libro y fació a riseta, atenta a las suyas parolas. —Le merqué un caballet de cartón y un maniquiello y un millón de chelaus, y dimpués la agarrapicé y zarré as mans arredol d'o suyo cuellet y preté y preté dica que estió muerta. O nino se quedó boquiabierto y a mai se tornó. A riseta se funió d'o suyo rostro. Tamién ella ubrió a boca, y tornó a zarrar-la quan l'hombre adhibió: —Y dimpués le tallé a cabeza y agarrapicé a cabeza y... —La tallés toda en trozos? —preguntó o nino, enchervediu. —Le tallé a cabeza y as mans y os pietz y o pelo y a nariz —aseguró l'hombre— y la truqué con un palo y la maté. —Aspere un momento! —intervinió a mai, pero a nina cayió de costau en aquell preciso momento, y quan a muller remató d'incorporar-la unatra vegada, o desconoixiu ya proseguía as suyas explicacions: —Y pillé a cabeza y le ranqué tot o cabello y... —A la tuya chirmaneta? —inquirió o chicot con vehemencia. —A la mía chirmaneta —asintió l'hombre rotundament—. Y chité a cabeza a la gavia d'un onso y l'onso se la minchó. —Se minchó toda a suya cabeza? —preguntó o nino. A mai deixó o libro sobre l'asiento y crució o corredor. Plantada debant de l'hombre, exclamó: —Pero qué creye vusté que ye fendo? O desconoixiu alzó a vista con aire cortés, pero a muller adhibió: —Se marche d'aquí. —La espanté? —preguntó ell. Tornó a vista a o chicot y le dio un liuchero codazo y os dos se chitoron a redir. —Iste sinyor talló en petazetz a la suya chirmaneta —contó o nino a la suya mai. —Podría gritar immediatament a o revisor —advirtió a mai a l'hombre. —O revisor se minchará a la mía mama —adhibió o chicot—. Le tallaremos a cabeza. —Y a la tuya chirmaneta tamién —asintió l'hombre, incorporando-se. A mai s'apartó un paso pa deixar-lo salir a o corredor. —No se le ocurra tornar a iste vagón —le advirtió. —A mía mama te minchará —dició o nino a o desconoixiu. L'hombre se chitó a redir, o nino tamién y, por zaguer, o desconoixiu s’esculpó debant d'a mai y abandonó o vagón pasando chunto a ella. Quan a puerta s'habió zarrau dimpués d'ell, o nino preguntó: —Quánto tiempo hemos d'endurar encara en o tren? —Ya no queda muito —dició a mai. Se quedó mirando a o suyo fillo con ganas de decir bella cosa y, finalment, adhibió—: Posa-te y sé buen mocet. Voi a dar-te unatro carambelo. O mocet s’aprecisó a blincar de l'asiento y seguir a la suya mai. Ella quitó o carambelo d'o bolso y se lo dio. —Qué se diz? —preguntó a mai. —Gracias —respondió o nino—. Ye verdat que ixe sinyor fació trocetz a la suya chirmaneta? —Charraba en chanza —le aseguró a muller, y s’espolió a repetir—: Sí, solament yera bromiando. —Prebablement —mormostió o chicot. Con o chelau en a man, tornó a lo suyo asiento y s'acomodó pa seguir mirando por a finestra—. Prebablement, ell yera a broixa. No rights, no duties--------------------Oswaldo Nieto(3:32) O 24 d'abril de 1793, Marat, una vegada absuelto por o Tribunal revolucionario, torna a ocupar o suyo puesto en a Convención. O mesmo día, Robespierre presienta a l'Asembleya o suyo Prochecto de Declaración d'os dreitos de l'hombre y d'o ciudadano que ya estau adoptau por os Jacobinos o 21 d'abril. Si iste texto sintetiza as posicions que ell esfiende dende os primers días d'a Revolución, ye tamién una critica d'as politicas girondinas que sacralizan a propiedat material y afavoreixen a guerra de conquiesta. Os representants d'o Pueblo francés reunius en Convención nacional, reconoixendo que as leis humanas que no se desprenden d'as leis eternas d'a chusticia y d'a razón no son mas que atentaus d'a ignorancia u d'o despotismo contra a humanidat. Convencius que l'ixuplido u o disprecio d'os dreitos naturals de l'hombre son as solas causas d'os crimens y d'as desgracias d'o mundo, han resuelto exposar en una declaración solemne istos dreitos sagraus, inalienables, a fin que totz os ciudadans, podendo comparar permanentment os actos d'o gubierno con l'obchectivo de toda institución social, no se deixen oprimir nunca y envilexer por a tiranía; a fin que o Pueblo tienga siempre debant d'os uellos as bases d'a suya libertat y d'a suya felicidat, o machistrau a regla d'os suyos debers, o lechislador l'obchecto d'a suya misión. En conseqüencia, a Convención nacional proclama debant d'o universo y baixo os uellos d'o lechislador immortal, a siguient Declaración de dreitos de l'hombre y d'o ciudadano. Art. I. A fin de toda asociación politica ye o mantenimiento d'os dreitos naturals y imprescriptibles de l'hombre y o desembolique de todas as suyas facultatz. II. Os prencipals dreitos de l'hombre son o de provedir a la conservación d'a suya existencia y o d'a libertat. III. Istos dreitos perteneixen igualment a totz os hombres, sía como sía a diferencia d'as suyas fuerzas fisicas y morals. A igualdat de dreitos ye establida por a naturaleza: a sociedat, luen d'atentar contra ella, la guarencia contra l'abuso d'a fuerza que la fa ilusoria. IV. A libertat ye o poder que perteneixe a l'hombre d'exercer, seguntes a suya voluntat, todas as suyas facultatz. Ella tiene a chusticia por regla, os dreitos d'o prochimo por limites, a naturaleza por prencipio y a lei por salvaguardia. V. O dreito de reunir-se afablement, o dreito de manifestar as propias opinions, sía imprentando-las, sía d'unatro modo, son conseqüencias tant necesarias d'o prencipio d'a libertat de l'hombre que a necesidat d'enunciar-las suposa u a presencia u a memoria recient d'o despotismo. VI. A propiedat ye o dreito que tiene cada ciudadano de goyar y de disposar d'a porción de bienes que se le guarencia por lei. VII. O dreito de propiedat ye limitau, como que totz os de demás, por a obligación de respectar os dreitos d'o prochimo. VIII. No puede perchudicar ni a seguranza, ni a libertat, ni a existencia, ni a propiedat d'os nuestros semellants. IX. Toda posesión, tot trafico que viole iste prencipio ye ilicito y immoral. X. A sociedat ye obligada a provedir a subsistencia de totz os suyos miembros, sía procurando-les treballo, sía asegurando os meyos d'existencia a aquells que se troban incapacitaus pa treballar. XI. Las aduyas indispensables a qui manca de lo necesario son una deuda d'o que poseye lo superfluo: corresponde a la lei determinar a forma en que ista deuda ha d'estar apocada. XII. Os ciudadans que as suyas rentas no brinquen d’o que ye necesario pa la suya subsistencia han d'estar dispensaus de contribuir a os gastos publicos. Os de demás han de suportar-los progresivament seguntes a extensión d'a suya fortuna. XIII. A sociedat ha d'afavorir con todas as suyas fuerzas o progreso d'a razón publica, y meter a instrucción a l'alcanz de totz os ciudadans. XIV. O Pueblo ye soberano: o gubierno ye a suya obra y a suya propiedat, os funcionarios publicos solament son os suyos mandatarios. O lugar puede, quan asinas lo considere, cambiar o suyo gubierno y rebombar a os suyos mandatarios. XV. A lei ye a expresión libre y solemne d'a voluntat d'o Pueblo. XVI. A lei ye igual pa totz. XVII. A lei no puede esfender o que perchudica a la sociedat. Solament puede ordenar o que les ye util. XVIII. Toda lei que viola os dreitos imprescriptibles de l'hombre ye esencialment inchusta y tiranica: no ye, de garra modo, una lei. XIX. En tot estau libre, a lei debe sobre tot esfender a libertat publica y individual contra l'abuso de l'autoridat d'os que gubiernan. Toda institución que no supose que o Pueblo ye bueno y o funcionario corruptible, ye esmaliciada. Declaration of Rights/Declaración de dreitos------------------The Abyssnnians (3:21) XX. Garra porción d'o Pueblo puede exercer o poder d'o Pueblo entero, pero a opinión que expresa ha d'estar respectada como que a opinión d'un parte d'o Pueblo, que debe concorrer a la formación d'a voluntat cheneral. Cada sección d'o soberano reunida ha de tener o dreito d'expresar a suya voluntat con entera libertat. Ye intrinsecament independient de todas as autoridatz constituidas, y duenya d'organizar a suya orden y as suyas deliberacions. XXI. Totz os ciudadans poseyen o mesmo dreito a participar en todas as funcions publicas, sin unatra distinción que a d'as virtutz y talientos, sin garra atro titol que a confianza d'o Pueblo. XXII. Totz os ciudadans tienen un dreito igual a participar en o nombramiento d'os mandatarios d'o Pueblo, y en a elaboración d'a lei. XXIII. Pa que istos dreitos no sían ilusorios y a igualdat quimerica, a sociedat ha de dar un salario a os funcionarios publicos y fer que os ciudadans que viven d'o suyo treballo puedan asistir a las asembleyas publicas an los convoca a lei sin comprometer a suya existencia, ni a d'a suya familia. XXIV. Tot ciudadano ha d'obedeixer relichiosament a os machistraus y a os achents d'o gubierno, quan istos son os organos u os executors d'a lei. XXV. Pero tot acto contra a libertat, contra a seguranza u contra a propiedat d'un hombre, exercida por qui sía, mesmo en nombre d'a lei, a excepción d'os casos determinaus por ella y en as formas que ella prescribe, ye arbitrario y nulo. O propio respecto d'a lei prohibe sozmeter-se a ell, y si se le quiere imposar por meyo d'a violencia, ye licito refusar-lo por meyo d'a fuerza. XXVI. O dreito de presentar peticions a os depositarios de l'autoridat publica perteneixe a tot individuo. Aquells a qui son endrezadas han de lechislar sobre os puntos que son o suyo obchecto, pero no pueden prohibir, ni restrinchir ni condenar o suyo exercicio de garra modo. XXVII. A resistencia a la opresión ye a conseqüencia d'os de demás dreitos de l'hombre y d'o ciudadano. XXVIII. I hai opresión contra o cuerpo social, quan un solo d'os suyos miembros ye oprimiu. I hai opresión contra cada miembro d'o cuerpo social quan o cuerpo social ye oprimiu. XXIX. Quan o gubierno viola os dreitos d'o Pueblo, a insurrección ye, pa o Pueblo y pa cada porción d'o Pueblo, o mas indispensable d'os debers. XXX. Quan falta a guarencia social a un ciudadano, ell torna a o dreito natural d'esfender por ell mesmo totz os suyos dreitos. XXXI. En un u en unatro caso, emparar con formas legals a resistencia a la opresión ye o zaguer refinamiento d'a tiranía. XXXII. As funcions publicas no pueden estar consideradas como distincions ni como que recompensas, sino como debers publicos. *XXXIII. Os delitos d'os mandatarios d'o lugar han d'estar severa y facilment castigaus. Dengún tiene o dreito de pretender estar mas inviolable que os de demás ciudadanos. XXXIV. O lugar tiene o dreito de conoixer todas as operacions d'as suyas mandatarios. Ells han de rendir-le cuentas fidels d'a suya chestión, y sozmeter-se a o suyo chudicio con respecto. XXXV. Os hombres de totz os países son chirmans, y os diferents Pueblos han d'aduyar-se entre ells seguntes o suyo poder, igual que os ciudadans d'un mesmo estau. XXXVI. Aquell que oprime una nación se declara enemigo de todas. XXXVII. Aquells que fan a guerra a un Pueblo pa aturar os progresos d'a libertat y anihilar os dreitos de l'hombre, han d'estar acazaus por totz, no como enemigos ordinarios sino como que asasins y bandius rebeldes. XXXVIII. Os reis, os aristocratas, os tiranos, sían quals sían, son esclaus alzaus en rebeldía contra o soberano d'a tierra, que ye o chenero humano, y contra o lechislador d'o universo, que ye a naturaleza. Human Rights/Dreitos humans-------------------------UK Subs(1:35) «Ustelkeria» (Pudricallos) ye una canta d'o grupo basco Negu Gorriak. O tema amaneixió en o segundo álbum d'a banda Gure Jarrera (1991) y les valió una demanda por parte de l'alavez tenient coronel d'a Guardia Civil Enrique Rodríguez Galindo. Asinas, Negu Gorriak se convirtioron en estar o primer grupo de mosica en estar denunciau en Espanya por o conteniu d'as suyas letras dende a caita d'a dictadura de Franco. En a canta, desembolicada como que una conversación telefonica entre Fermin Muguruza y Kaki Arkarazo, o grupo acusaba a Rodríguez Galindo de narcotrafico, basando-se pa ixo en informacions que implicaban a o guardia civil con un ret de trafico de drogas amaneixida en periodicos como Diario 16 (once articlos entre o 14 de noviembre de 1990 y o 15 de marzo de 1991), *Egin (seis articlos entre o 15 de noviembre de 1990 y o 17 de chinero de 1991) u Egunkaria (12 de marzo de 1991). Os periodicos publicoron ista información basando-se en o famoso "Informe Navajas", elaborau por o fiscal de l'Audiencia Provincial de Guipúzcoa Luis Navajas. Ustelkeria/ Pudricallos---------------------Negu Gorriak(3:08) X.- Eh Kaki, t’has enterau? K.- Qué tripa se t’ha trencau agora, que viens como un tierratremo? Esta-te tranquilo, tío. X.- No has leito O que traye l’Egunkaria Lo de o Tenient Coronel Rodríguez Galindo? K.- Quí? O Guardia Civil O comandant d’o quartel d’Intxaurrondo?? Un d’os maximos responsables d’o Antiterrorismo? X.- Y amás o responsable d’os pudricallos que te voi a contar agora Servindo-se d’os grupos antiterroristas realizaba operacions de narcotrafico. K.- Alavez o caso d’a desaparición d’a coca en Irún, en a clamada Operación Bidasoa, será tamién relacionau. X.- Pus claro! Fa dos anyos en mayo, a Guardia Civil pilló una tonelada de coca, y en a comisaría desapareixoron 150 Kgs. K.- Vaiga mierda potrida! Ya sabes, como que unas os intréses politicos y os intréses economicos, la hemos cagau. X.- Eh, Kaki! Sabes o que fería yo, legalizar a droga. K.- Bueno, en tiempos d’a “Lei Ixuta" , en America surtioron mafias por tot arreu. X.- Muitas mas adulteracions, y dencima, a chent bebió mas que nunca. K.- Hombre, si se legalizara, o primer problema sería solucionau, y no ye poco. Ya no me alucina brenca. En mayo de 1993, o tenient coronel d'a Guardia Civil Enrique Rodríguez Galindo demandó a Negu Gorriak, a Esan Ozenki Records, a Jon Maia y a Angel Katarain (tecnico de son d'o grupo) por un delito de «mals a la honor y difamación d'o buen nombre», ya que consideraba que a canta «Ustelkeria» constituiba una «intromisión ilechitima en o suyo dreito a la honor». O Guardia Civil exichió en primer puesto un pago de 15 millons de pecetas (arredol de 90 000 euros) y en segundo puesto que o grupo no podese tocar a canta en directo, ni incluir-la en futuras reedicions d'o album. La demanda tamién se referiba a una fotografía suya que amaneixeba con a letra d'a canta en a portalada d'o album. La demanda, en un prencipio, fuo desestimada por la sala quatrena d'o Tribunal de Primera Instancia de San Sebastián o 3 de chinero de 1994. Seguntes o chuez a canta conteneba «parolas contundents que incorporan un significau aceto y mordaz pero lechitimo dentro d'o campo d'a libertat ideolochica» y que a letra yera «practicament literal» a l'articlo d'o periodico Egunkaria publicau o 12 de marzo de 1991». El Mundo publicó a noticia con o titular de «Negu Gorriak: 1, Galindo: 0». O 25 de mayo de 1995 a Sección Primera de l'Audiencia Provincial de Guipuzcoa falló a favor de Galindo, condenando a Negu Gorriak. Ista sentencia (que o grupo recorrió) meteba en periglo a existencia mesma de Esan Ozenki, ya que a discografica habría de vender os masteres d'os suyos grupos pa fer frent a o pago d'os 15 millons de pecetas. O grupo prencipió a campanya internacional de solidaridat Hitz Egin! («Fabla!», ), en «emparo d'a libertat d'expresión» y con a ideya de recautar os diners necesarios pa fer frent a os costes de la demanda en caso de perder-la. Amás d'editar, chunto a la discografica italiana Radio Tanden, un recopilatorio d'emparo (Parla! Libertà d'espressione), Esan Ozenki organizó un festival en o qual tocoron gran parte d'os grupos que gravaban pa ella y os propios Negu Gorriak. O macro-concierto se celebró o sabado 28 d'octubre en Oyarzun. Dos días dinantes, as dentradas s'acotoloron: acudioron mas de 12 000 personas. En total estioron 9 horas pa os 15 grupos, que estioron repartius en dos escenarios: Bap!!, Nación Reixa, Xabier Montoia, Deabruak Teilatuetan, Ama Say, Su Ta Gar, Banda Bassotti, Anestesia, Kashbad, Baldin Bada, Dut, LinTon Taun, EH Sukarra, Etsaiak y Negu Gorriak. Como parte complementaria d'a campanya, o grupo editó en 1996 o album Ustelkeria, un disco componiu de prenes en directo, rarezas y caras B de singles. Ustelkeria no se vendió en botigas, solament por correu y a un pre de 5000 pecetas (uns 30 euros). Amás, o siello-distribuidera francés Explicit Sounds editó ixe mesmo anyo un sencillo compartiu entre Negu Gorriak y BAP!!: Irabaziko dugu. O 7 de chunyo de 2000, o Tribunal Supremo absolvió a o grupo de totz os cargos en considerar que o pleito de Galindo yera mal plantiadao a o no incluir a un d'os coautors d'a letra: Mikel Campos. Miguel Castells, advogau d'o grupo, manifestó que no pensaba que Galindo recorriese a sentencia exculpatoria. Asinas, en chinero de 2001, o grupo anunció a victoria definitiva sobre Rodríguez Galindo y a celebración de dos conciertos de Negu Gorriak como despedida final y agradeiximiento a tot l'emparo recibiu entre o proceso (o grupo s'heba disuelto en 1996). Os conciertos se celebroron en febrero en Bayona (4000 personas) y en o velodromo d’Anoeta en Donosti (13 000 personas). A causa d'a venda masiva de dentradas (s'acotoloron en menos d'un mes) y a la expectación creyada, o grupo anunció que realizaría dos conciertos en Anoeta. Amás, se reeditó Ustelkeria pa la suya venda en botigas. Arredol de 30 000 personas estioron testigos d'os tres zaguers conciertos de Negu Gorriak. Yo, el Rey-------------------------------Los Enemigos (4:38) Y, por agora, iste ha estau o suenio de hue. Ya sabes que, si t'ha feito goyo, t'aspero o proximo mierques en Radio La Granja, en o 102.1 d'a FM. Entremistanto, nos veyemos en os suenios, nos ascuitamos en la Radio. Salut y emparo mutuo!!!! Baby please don’t go/ Chiqueta, por favor, no vaigas------Little Walter( 2:31)