Y dica aquí o programa de hue. Si t’ha feito goyo, nos ascuitamos o proximo mierques; dica alavez, nos veyemos en os suenios...Salut!!!!
Baby please don’t go----------Los Suaves (3:33).
Dentrada----------------------------------0:44.
Buen día, si hue ye mierques a las 11 d'o maitín y somos en Radio La Granja, isto habría d'estar O Suenio d'o Dragón.
Onírico---------------Ataque 77 (3:51).
102,1 d'a FM, dende o vico de San José, en Zaragoza, Ciudat Prisión. Imos a pretar-le fuego a la realidat. Empecipiamos!!!!
Mosica de fondo----------------------Before the Rain OST---------Anastasia.
as formas y posibilidatz de contactar con o programa son as siguients
o nueu siet seis trenta y seis uitanta y ueito novanta y quatro.......nueu siet seis tres seis ueito
ueito nueu quatro.
Tamién puetz mandar os vuestros comentarios, criticas, peticions...a o guasap siguient: Hashtag OSD seis uitanta y nueu novanta y ueito zero seis vintisiet....Hashtag OSD seis ueito nueu nueu ueito zero seis dos siet.
o nueu siet seis trenta y seis uitanta y ueito novanta y quatro.......nueu siet seis tres seis ueito
ueito nueu quatro.
Tamién puetz mandar os vuestros comentarios, criticas, peticions...a o guasap siguient: Hashtag OSD seis uitanta y nueu novanta y ueito zero seis vintisiet....Hashtag OSD seis ueito nueu nueu ueito zero seis dos siet.
Quan decidié mudar-me a vivir a o mío castiello en as boiras, fuyindo d'o mundo mundano, d'o tiempo perdiu y d'o suenio esveilau, no teneba claro qué ye o que fería una vegada aquí.Y alavez plegués como un bufo d'aire fresco a la mía boiralenca, en a nueit d'un Suenio de verano, trascrucés as ringleras enemigas, os campos de barzas y ixordigas, dica plegar a la trinchera an yo me i heba barracalau pa esfender-me d'a vida, acumulando as horas muertas y o tiempo perdiu en os míos reloches d'arena.
Encara no sé cómo, desarmés todas as mías esfensas con una riseta, y cayió o mío puent devantadizo pa que cruciases o fondón, infestau de barucas. Y yo, que heba tornau a la caixeta de Salida, dimpués d'una temporada en a garchola de l’Averno, recuperé, insensato, a esperanza perdida; ignorant que, como que tot o que vale a pena, solament yeras de paso, como que o goyo.
Baixo as mías alas de Dragón querié acubillar-te, tu solament buscabas a belún que te calentase os pietz dimpués de mullar-te, blincando de baseta en baseta, de tronada en tronada.
Y como que l'aire que te trayió, un día sin sol desapareixiés disposada a emprender a tuya nueva vida, tant aprisa que no te dio tiempo ni a despedir-te; querría haber-te tornau as tuyas risetas, y regalar-te os mios abrazos, por si los amenestebas allí an ises.
Asinas que, aquí sigo, sembrando ilusions, soniando revolucions, esgranando cantas y leyendo boiras en o ciel as nueitz de Luna plena, que me contan d'extranyas dimensions paralelas, d'historias tristas, alegres atras; ni aspero, ni desaspero, que dengún se sienta incomodo; pero si nunca t'alcuerdas d'iste viello Dragón y te peta venir a chugar, yo seré aquí, en o mío paúl, como que siempre, en a caixeta de Reinicio, empecipiando la una y l'atra vegada o chuego d'a vida, solenco, y en companyía.
Mientres, caye a plevida sin fin.
Lluvia sin fin-----Bb sin sed (3:41).
Fa un par de semanas un buen amigo fació a presentación en ista casa, Radio la Granja, d'o suyo libro, Planeta Eléctrico, Relatos de Alto Voltaje. Ye un libro, que, me consta leva muito tiempo madurando en a suya sesera, dando-le tornadas y mas tornadas a os relatos y poemas que lo componen, feitos como iste programa, con retallos de suenios cazaus a o vuelo en nueitz de Luna Plena, imachens oniricas y cantas en sesión contina. Yo no podié asistir a la presentación, pero me levé una agradabilisma sorpresa quan l'atro día, en o local d'a Radio un companyero me dio un eixemplar sinyau por Roberto Orión González, un regalo anticipau a o mío proximo cabod’anyo, con una dedicatoria d'as qualas te meten as pilas. Sin dubda una fachenda, d'a que tos quiero fer partcipes a todas:
Planeta electrico se compone de 5 relatos d'alto voltiache. Escritos, ilustraus y sonicos. Sciencia ficción, realidat, utopía y distopía. 5 historias independients, unidas por un filo de corrient electrica, que mormostia poesía decadent.
Poders mentals, gambadas por cables d'alta tensión. Experimentz con humans, suenios futuristas, destins marcaus. Depredadors y depredaus. Locura, razón, pasión y estimulos cerebrals, son parte d'o desembolique d'istos relatos, extranyos y intrigants. Os peculiars protagonistas, diferents en cada ocasión, se veyen immersos en situacions poco habituals, ardients y misteriosas, que han d'afrontar con instinto y sapencia, usando o poder d'a masa viscosa que s'aluenya en o cranio. Vivencias que convidan a esbarrar sobre a perda de valors d'a humanidat, o estau d'as cosetas, a evolución d'a planeta u o peso d'as conseqüencias, deixando pa la eternidat profundas reflexions.
Observa bien y imachina. Talment te veigas reflectau. Si os uellos d'a enerchía te trigan, deixa-te levar. Viacheya a o costau mas humano y salvache d'a electricidat. Será posible prener a decisión correcta? Quí ye intresau en amortar a luz?
Happy when it rains-------------------Jesus and Mary Chains (3:36)
Isto no u he escrito yo, m'he limitau a traducir a contraportalada, asinas como o prelogo. Con o suyo permiso Don Rober:
De seguras que bella vegada en dispertar creyiés veridico o que yera un soneyo, incapaz de diferenciar a realidat d'a ficción. Entre un intenso menuto de silencio, te surtió la dubda. Yeras tu o estar extranyo que blincaba a o vuedo en metat d'a tronada pa cayer a l'augua en forma de rado, iluminando l’ociano y electrificando a planeta?. Con os uellos ubiertos, talment adormiu, a tierra s'inundaba por completo. Pensés: ixo no yera yo. Pero ista historia no se me puede ixuplidar.
Una coseta empentó a l'atra y a necesidat de contar, me levó a la curiosa aventura de publicar. Pro tiempo dimpués, y no sin complicacions, me complace presentar ista obra, tetulada Planeta Electrica. Un libro basau en 5 relatos orichinals. acetas historias que escribié y rescribié dica no saber si soniaba u si viviba dentro d'ellas. 5 aventuras independients, pero con connexión. Ficción, con pareixius interpretables d'a realidat. Os personaches son irreals, pero una parte d'ells podría estar qualsiquiera de nusatras. L'ir y venir d'as suyas decisions y vivencias son fruito de gloriosas gambadas mentals por leixanas galaxias, an entendié a paradoxa; amenester a malotía pa sobrevivir.
Dende o prencipio querié que os textos isen ligaus a ilustracions. Se l'ofrié a o mío buen amigo Jorge Valero, pus m'encanta a suya traza d'entender o mundo y de cómo lo plasma en os suyos dibuixos. Amás, conoixe bien a traza d'expresar-me a o relatar. As suyas ilustracions en tons grisos uembreaus, reflectan as scenas d'un modo tant absurdo como encertau y, pro, dan un punto de calidat a o conchunto.
Tal vegada por a querencia a las ondas de radio u, talment, a creyencia que os cuentos son pa contar-los, m’empenyé en convertir as historias en ficcions sonoras. A Manuel Alcaine le pareixió bien endrezar o barco y, entre o viache, le dio sentiu a las mías ideyas. Mete-te os auriculars, transporta-te a o destín final, y Siéntelo con Oído.
Desligar a imachinación tiene as suyas conseqüencias. A creyación ye un liquido cremando que funde as uembras y distorsiona a percepción. Observa bien y veyerás a luz d'a foscor. Allí trobé a Chema, que s'incorporó a o prochecto disposau a desligar o nyudo. No teneba a clau, pero ubrió una puerta que amostró o camín.
Agora, recorran a Planeta Electrica, desfruten d'a tronada y recarguen a batería. Transformen a enerchía en minchada pa o esprito y deixen fulyir libre o resultau, cerculando por o tiempo en contino movimiento. Como que ixa piedra rodant que se fortalexe en a caita, alimentando o corazón en cada chiro, pus no existe unatro obchectivo que rodar y desfrutar d'a caita. Raquis creativa ha blincau a o vuedo. Deixemos rodar a imachinación.
Brenca mas que adhibir por parte d'iste Dragón, tant solament una recomendación: pasen y leigan; yo, ya l'he feito, buen profeito. Muitas gracias por este regalo , Rober, de corazón.
Let it rain-----the Boys (3:45)
Ficha tecnica
Titol orichinal: Before the Rain.
Adreza y guión: Milcho Manchevski.
Producción: Gran Bretaña-Francia-Macedonia, 1994.
Mosica: Anastasia.
Montache: Nick Gaster.
Fotografía: Manuel Terán.
Interpretación: Katrin Cartlidge, Rade Serbedzija, Gregorie Colen, Labina Mitevska.
Duración: 113 menutos.
Endrezada por Milcho Manchevski, Antes d'a plevida, producción de Macedonia, estió una d'as sorpresas d'os anyos novanta y un d'os debutz mas prometedors. Construida a pur de tres historias que d'una traza u unatra acaba confluyindo; a ideya ye creyar tres narracions que aportan a una a l'atra detalles u elementos que sirven pa aumentar a mirada de Manchevski ent'a guerra d'os Balcans y a os conflictos relichiosos que a potencioron, buscando que as historias d'amor aconformen o contrapunto d'a barbarie.
Entre que l'asedio de Sarajevo teneba reservau un puesto perpetuo en os telediarios, Manchevski sinyó, segurament, o primer film d'importancia sobre un conflicto que trascruzaba ta part d'alavez una d'as suyas fases mas crudas. Nombrada a l'Oscar, y ganadora d'o León d'Oro en Venecia, Antes d'a plevida conta tres historias cruciadas en as qualas garra grupo etnico (ni relichioso, ni politico) deixa de cometer atrocidatz y estupideces.
En setiembre de 1991, Macedonia se proclama Estau independient dentro de l'antiga Yugoslavia. A nueva Republica será reconoixida por as potencias extrancheras, debant d'a indignación de Grecia y Bulgaria. Enmeyo d'ista turbulencia politica y l'actual guerra, se narra una triple historia –co-protagonizada por un reportero grafico nativo, premio Pulitzer, y a suya familia–, que s'entrelaza con o proposito d'ofrir un intenso retrato d'o país y d'a Europa contemporania, precisament “antes d'a plevida”… de balas.
Antes de la lluvia----Loquillo/ Gabriel Sopeña (4:43).
Trunfó en a Mostra de Venecia de 1995 por amostrar o costau mas duro d'unatra d'as rivalidatz y tensions historicas en os Balcanes con menos eco internacional: a de Macedonia y Albania.
En parolas d'o mesmo Manchevski: “Me resulta mas facil fer largometraches que curtos u arte multimedia, prebablement porque contar historias me resulta bella cosa natural. Pa Before the rain prenié simplament tres historias muit sencillas, argumentos que existen dende fa cientos d'anyos –l'amor imposible, un dilema irresoluble y a tornada a o fogar–. Succedió bella cosa refitolera quan estioron explicaus a chent real y quan chugué con o factor tiempo. Creigo que ye o modo en que recombinamos elementos reconoixius o que nos proporciona a posibilidat d'estar orichinals. O titol d'o film fa referencia a la sensación de tensa expectativa que se produz quan o ciel ye cargau con a posibilidat d'una explosión, quan a chent ye en silencio, asperando una trachedia u a purificación…”.
Ista tensión de l'aspera antes d'o esclatiu d'a plevida ye a viva imachen que millor ilustra a situación de las luitas nacionalistas en os Balcanes y concretament a situación de Macedonia, que aconsiguió a independencia a zaguera semana d'o rodache. Os enfrontinamientos entre cristians y musulmans no desencadenoron un conflicto armau como en atras rechions de l'antiga Yugoslavia, pero igualment yera present toda a fuerza de l'odeyo y a violencia entre as diferents comunidatz que conviviban en o mesmo territorio.
O film ye farchau en tres historias que tienen como trasfondo a guerra. Dos situadas en Macedonia y una en Londres. Os suyos protagonistas viven quantas historias d'amor determinadas por a violencia d'a guerra. En a primera historia, un choven monche macedonio amaga a una choven albanesa musulmana acazada por a comunidat cristiana; en a segunda, a directora d'una achencia de noticias vive una relación sentimental conflictiva con un fotero d'orichen macedonio que decide tornar a o suyo país. Iste zaguer personache protagoniza a tercera historia, centrada en o torno a la suya casa, án vivirá l’horror d'a guerra a traviés d'a choven albanesa d'o primer episodio.
Rain when I die------Alice in Chains (6:03)
Antes d'a plevida actúa como una lucida parabola d'os conflictos que asoloron Europa en os 90, provocando una guerra devastadora tanto en o sentiu fisico como moral. Os ideyals de convivencia y tolerancia estioron destruius brutalment y a población, victima d'a guerra civil, se veyó obligada a prener partiu en nombre d'uns prencipios definius por l’etnia, a nación u a relichión.
S'ha charrau d'a cinta como metafora trachica d'un mundo condenau, d’embrión d'a esferra que menaza Europa u de radiografía d'un conflicto nacionalista de terribles conseqüencias. Qualsiquiera d'istas explicacions, que aluden a la dimensión individual u colectiva d'o conflicto, corresponde perfectament a la brutal violencia que veyemos en as imachens como que reflecto d'ista situación.
En garra momento o director chustifica a horror d'a guerra y a intensidat de l'odeyo, sino que simplament amuestra os suyos efectos a traviés d'os tres episodios que se farchan a partir d'un movimiento circular entre l'inicio y o final d'o relato. Iste ciel que menaza tronada, observau inicialment por o choven monche d'o monesterio, acaba descargando a plevida sobre o cuerpo acotolau d'o periodista que ha decidiu tornar a o suyo país pa vivir d'amán o conflicto. Entre as dos imachens s'estableix un vinclo a traviés d'a choven albanesa, que aconsigue fuyir d'a persecución d'a suya familia gracias a la intervención d'o periodista y que aconsigue plegar a o monesterio an o choven monche mira o ciel, que menaza tronada.
O cerclo trachico d'os escayecimientos obedeixe a una lochica implacable guiada por l'odeyo y a violencia, que impide qualsiquier actuación a la marguin d'as fuerzas que s'enfrontinan. Tal como Manchevski afirmó en o Festival de Venecia, que le concedió o León d'Oro, “o film no tracta sobre a guerra, sino sobre a chent que ha de prener decisions. Fabla sobre o feito que, en bell momento d'a vida, totz hemos de prener partiu. Quan belún se troba en a situación extrema d'una guerra, a situación por ell mesma ye muito mas radical, y ye por ixo que necesariament fa falta situar-se en un bando determinau. Por isto, o film tiene o titol de Before the Rain y no Before the Tempest, que me pareixeba masiau obvio”.
O film amuestra toda a brutalidat d'a guerra, pero tamién se presienta como un sensible canto a la vida que irrumpe como que a plevida sobre o cuerpo d'o fotero. O sentiu d'a vida se revela con ista plevida que, como que a violencia, estalla desprendida d'una tensa aspera.
A visión que construye o film sobre a guerra ye o resultau d'una serie de miradas situadas en puntos diferenciaus d'o cerclo de violencia que las rodeya y las determina. A mirada extranyada d'o choven monche que amaga a la choven musulmana albanesa, a mirada distanciada d'a camera que replega as instantanias d'o dolor y d'a muerte que transmiten os meyos de comunicación, y a mirada directa sobre os feitos que contempla con horror o resultau d'un atentau en Londres u a muerte brutal y inexplicable d'a choven albanesa por a suya propia familia. Istas tres formas de mirar protagonizan os tres episodios en qué s'estructura o largometrache.
“Parolas”, “Rostros” y “Fotografías” son os titols trigaus pa diferenciar os tres segmentos narrativos que s'enlazan en un cerclo trachico. As parolas aluden a o voto de silencio d'o choven monche d'un monesterio que aculle a la moceta albanesa, u a la incomunicación entre os dos chovens que charran un idioma diferent. Son parolas que no dicen brenca, que no pueden chustificar ni explicar o que pasa. As imachens solament expresan o espanto y a estranieza d'o choven monche, u amuestran os uellos interrogantz d'a choven albanesa quan muere acotolada por o suyo chirmán. No i hai garra atra chustificación dillá d'a pura irracionalidat d'a guerra que destruye toda forma de vida.
Os rostros aluden a las fotografías que una editora revisa en a suya achencia de noticias. Entre os rostros anonimos veyemos o choven monche posau chunto a la moceta albanesa muerta. Pa nusatros, testigos dende o salón d'as nuestras casas, l’anonimato se transforma en trachica reconoixencia d'una muerte –a d'o periodista– que acabará con a vida d'a directora de l'achencia.
Y por zaguer, o episodio “Fotografías” fa referencia a la experiencia d'un corresponsal de guerra que decide replecar o conflicto dreitament con os suyos propios uellos, sin a distancia de l'obchectivo mecanico. Iste periodista decide tornar a o suyo país y asumir o risgo de vivir dreitament o conflicto. Inevitablement o cerclo se zarra con a plegada d'a moceta a o monesterio, an dos monches contemplan o ciel en notar a caita d'as primeras gotas de plevida.
Uns breus menutos han pasau entre l'inicio y o final d'a cinta, uns menutos marcaus por a “tensa aspera” d'ista tronada que estalla finalment, entre os quals tot queda deteniu por uns intes dica a irrupción d'a plevida.
1994: Oscar: Nominada a Millor cinta de fabla no anglesa
1994: Festival de Venecia: León d'Oro (ex aequo)
1995: Premios Independent Spirit: Millor cinta extranchera