Buen dia, si hue ye mierques as 11 d’o maitín, y somos en Radio La Granja, isto ha de ser….O Suenio d’o Dragón.
Dende o vico de San José, en Zaragoza, Ciudat Prisión, Ni un paso dezaga, ni p’afinar l’atine.
Prencipiamos!!!!
Mi vida por un sueño/ A mia vida por un Suenio------Falsalarma(4:32)
Mosica de fundo—5 punk instrumentals for filmmakers/More punk instrumental for filmakers------Louis Lingg & The Bombs.
Bueno, ya sabes que si quiers participar u aportar bella cosa a o programa, lo puetz fer d'as siguients trazas:
A primera, clamando a o programa en directo a nueu siet seis trenta y seis uitanta y ueito novanta y quatro; nueu siet seis tres seis ueito ueito nueu quatro
Tamién, ninviando un mensache a o guasap almadeta osdd seis ueito nueu novanta y ueito zero seis vinte y siet; almadeta seis ueito nueu nueu ueito zero seis dos siet.
Y, mesmo, por correu electronico, osueniododragon roba gmail.com, tot chunto y en minusclas; u si lo prefieres, en a pachina d'o mesmo nombre de Radio Patio Facebook.
D’o Blog d’Ana Isabel, Versos en a tuya piel
D'a selva
Plevida, salto d'aromas y ecos, selva d'as fadas. Machia en a broma y brilo en as flors, que a la nueit espullan a suya belleza y floreixen d'amor.
Aquí a fortuna ye una dama que veste de verda y clama a la nueit o suyo manto de suenios.
Leva en as suyas mans o polvo estelar que a o contacto con l'aire se torna dulza melodía, o canto d'una nana.
I hai un duende que torna d'o suenio profundo a vivir.
A nueit traye en as suyas cabellos os filos que teixioron os arrigachuelos nocturnos, que cantan a la luna de plata quan les mira dende o ciel. Luna, que reflecta en a suya cara a luz d'o suyo amant leixano.
No i hai foscor que pueda amagar por siempre iste mundo de suenios y a suya valura.
No i hai foscor que pueda amagar por siempre a machia d'este cuento que dende lo profundo d'a selva emerche pa o follet inquieto que t'habita.
Vendíamos versos-----------Juan Caballero y La Banda Sin Nombre(4:34)
TERCERA PARTE: A MISIÓN.
De cómo Defensa Zapatista tracta d'explicar-le a Esperanza quál ye a misión d'o zapatismo y atros felices razonamientos.
“Bueno, ye por ixo que te voi a explicar bella cosa muit important. Pero no lo puetz prener apunte, sino que quiere que l'alzas en a tuya cabeza. Porque o quaderno an quiera lo deixas tirau, pero a cabeza la has de cargar tot o tiempo”.
Defensa Zapatista camina d'un costau a unatro, como que diz que feba o feniu quan explicaba bella cosa muit important. Esperanza ye posada sobre un tronco y, previsora, ha colocau un nailon sobre a fusta humida, florexent de molsa, fongos y rametas ixutas.
“Acaso lo imos a mirar o puesto an plegamos con la luita?”, suelta Defensa Zapatista sinyalando con as suyas manetas a garra parte.
Esperanza ye pensando una respuesta, pero ye evident que Defensa fació una pregunta retorica, ye decir, no le intresa a respuesta, sino as preguntas que le siguen a la primera qüestión. Seguntes ella, Defensa Zapatista ye seguindo o metodo scientifico.
“A problema no ye alavez plegar, sino fer-se un camín. Que sía que si no i hai camín, pus cal fer-lo, porque si no, cómo”, a nina brande un machete que a saber d'án salió, pero de seguras en bel puesto lo son buscando.
“Alavez, a problema como que que se cambió y lo mas primer ye o camín. Porque si no i hai camín pa an quiers ir, pus de baldes yes con ixa preocupación. Alavez, qué imos a fer si no i hai camín pa an imos?”.
Esperanza responde con satisfacción: “Asperamos a que deixe de plever pa que no nos mullamos quan femos o camín”.
Defensa se mesa os cabellos -y arruina o peinau que a as suyas mamaces le prenió meya hora acomodar- y chila: “No!”.
Esperanza dubda y aventura: “Ya sé: le decimos una mentira a o Pedrito que i hai carambelos allá an imos, pero no i hai camín y veyese quí fa un o suyo camín primer, pus se boza de carambelos”.
Defensa reacciona: “Acaso imos a pedir emparo a los punches hombres? Nuncamente. Nusatras lo imos a fer como mullers que somos”.
“Cierto”, diz Esperanza, “qué tal y de rapiconté i hai chicolates”.
Defensa sigue: “Pero qué tal que nos perdemos quan imos ubrindo o camín?”.
Esperanza responde: “Chilamos pedindo aduya? Quitamos codetón u tocamos o caragol pa que sienten en o lugar y vienen a rescatar-nos?”.
Llora la tierra/ Plora a Tierra---------------Libérate! (00:35)
Defensa entiende que Esperanza ye prenendo l'afer literalment y, amás, ye obtenendo o consenso d'a resta d'o publico. Por eixemplo, o gato-can agora se lamina as mostaixas imachinando a olla plena de chicolates a la fin d'o arco de Sant Chuan, y o caballo choco sospeita que tal vegada tamién i hai panizo con sal y a olla rebute de redomas de plastico. A Calamidad ensaya a coreografía que le disenyó o SupGaleano, clamada “pas de chocolat”, que consiste en acapizar-se, en modo “*rinoceront”, sobre a olla.
Elías Contreras, por a suya parte, dende o primer qüestionamiento quitó a suya lima y esmola o suyo machete de dople canto.
Mas enta allá, un ser indefiniu, extraordinariament pareixiu a un escarabacho, porteya una pancarta an se leye: “Clamatz-me Ismael”, discute con o Viello Antonio as avantallas d'a inmovilidat en tierra firme, y asinas argumenta: “Pus sí, o mío estimau Queequog, no i hai ballena blanca que s'amane a puerto”. O viello indichena y zapatista, mayestro involuntario d'a cheneración que s'alzó en armas en 1994, se forcha un fumarret con doblador y escuita atento os argumentos d'o cuquet.
A nina Defensa Zapatista asume que, igual que as sciencias y as artes, ye en o dificil puesto en que se ye incomprendida: como que un pas de deux aguardando o abrazo pa las pirouettes y o sostiene pa un portié; como que un film preso en una lata, asperando una mirada que lo rescate; como que un puerto sin embarcación; como que una cumbia pendient d'unas ancas que le den vocación y destín; como que un Cigala concavo sin convexo; como que Luz Casal indo a la trobada d'a flor prometida; como que Louis Lingg sin as bombas d'o punk; como que Panchito Varona buscando, dezaga d'un acorde, un abril furtau; como que un ska sin slam; como que un chelau de nuez sin un Sup que le faiga as honors.
Pero Defensa ye esfensa, pero tamién ye zapatista, asinas que cosa que brenca, resistencia y rebeldía, y con a mirada busca o socorro d'o Viello Antonio.
“Pero as tronadas no respectan brenca: lo mesmo en mar y en tierra, en ciel y suelo. Dica as tripas d'a tierra cullebrian y sufren humans, plantas y animals. No importan a suya color, a suya grandaria, o suyo modo”, diz con voz amortada o Viello Antonio.
Totz alzan un silencio metat respecto y metat terror.
Sigue o Viello Antonio: “As mullers y os hombres veyen de guarnexer-se d'aires, plevidas y suelos rotos, y asperan a que pase pa veyer qué quedó y qué no. Pero a tierra fa mas porque se prepara pa dimpués, pa o que sigue. Y en o suyo alzar-se empecipia ya a cambiar. A mai tierra no aspera a que remate a tronada pa veyer qué fer, sino que dende dinantes empecipia a construir. Por ixo dicen os mas sabedors que o maitín no plega asinas nomás y amaneixe de bote y boleyo, sino que ye ya aguaitando entre as uembras y, qui sabe mirar, la troba en as crepas d'a nueit. Por ixo os hombres y mullers de panizo, quan siembran, soneyan con a tortiella, o atole, o pozol, o tamale y o marquesote. No i hai encara, pero saben que i habrá y ye o que manda o suyo treballo. Miran o suyo puesto de treballo y miran o fruito mesmo antes que a simient toque o suelo.
Os hombres y mullers de panizo, quan miran iste mundo y os suyos dolors, miran tamién o mundo que caldrá devantar y se fan un o suyo camín. Tres miradas tienen: una pa l'anterior; l'atra pa lo de agora, y unatra una pa o que sigue. Asinas saben que siembran un tresoro: a mirada”.
Defensa asiente entusiasmada. Entiende que o Viello Antonio entiende l'argumento que no aconsigue a explicar. Dos cheneracions distants en calandario y cheografía tienden un puent que va y viene… como os camins.
“Correcto!”, quasi chila a nina y mira con carinyo a l’anciano.
Y sigue ella: “Si ya sabemos án imos, quiere decir que ya sabemos án no queremos ir. Alavez en cada paso imos aluenyando-nos d'uns costaus y nos imos amanando a unatro un. No hemos plegau encara, pero o camín que femos nos va marcando ya por ixe destín. Si queremos minchar tamales, no imos a estar sembrando carbazas”.
O auditorio en pleno fa un comprensible cenyo de fastio, imachinando una horrible sopa de carbazas.
“Enduramos a tronada con o que sabemos, pero ya somos preparando o que sigue. Y lo preparamos ya d'una vegada. Por ixo cal levar a parola luen. No importa si qui la dició ya no va a estar, sino que o que importa ye que plegue a simient a buena tierra y que, an ya i hai, se desembolique. U sía emparar. Ixa ye a nuestra misión: estar simient que busca atras simients”, sentencia Defensa Zapatista y, endrezando-se a Esperanza, pregunta: “Entendiés?”.
Esperanza se mete de piet y, con toda a solemnidat d'os suyos 9 anyos, responde seria:
“Sí, claro l'entendié que de por ell imos a morir miserablement”.
Y, quasi immediatament, adhibe: “Pero imos a fer que vala a pena”.
Totz aplauden.
Pa reforzar o “que vala a pena” d'Esperanza, o Viello Antonio quita d'o suyo zurrete una bolsa d'os chicolates que claman “besitos”.
O gato-can se fa d'una buena cantidat con una zarpada y o caballo choco prefiere seguir con a suya redoma de plastico.
Elías Contreras, comisión d'investigación d'o ezln, repite por lo baixo: “imos a fer que vala a pena”, y manda o corazón y o pensamiento a o chirmán Samir Flores y a qui s'enfrontinan, solament con a suya dignidat, a o rudioso ladrón de l'augua y d'a vida que s'amaga dezaga de las armas d'o capotaz, ixe que amaga en o suyo paroleyo a ciega obediencia que debe a o Mandón: primers diners, dimpués diners, diners a la fin. Nunca chusticia, libertat tampoco, nunca a vida.
O cuquet empecipia a charrar de cómo una barra de chicolate lo salvó de morir en a estepa siberiana mientres iba, procedent d'as tierras d'o Sami –an entonó o Yoik-, a territorio d'os Selkup a rendir honors a o Cedro, l'arbol d'a vida. “Estié a aprender, que para ixo son os viaches. Porque i hai resistencias y rebeldías que no por apartadas en calandarios y cheografías, son menos importants y heroicas”, diz mientres, con as suyas multiples garretas, libera a o chicolate d'a suya prisión de brillant paper aluminio, aplaude y se zampa una porción, tot a o mesmo tiempo.
Por a suya parte, Calamidad ha entendiu bien ixo que cal pensar en o que sigue y, con o chicolate embardau en as suyas manetas, declara entusiasmada: “Imos a chugar a las palometas!”.
-*-
Dende o Centro d'Adiestramiento Maritimo-Terrestre Zapatista.
O SupGaleano impartindo o taller “O Gomecatizo Internacionalista”.
Mexico, Aviento d'o 2020.
Zapatista--------------------Louis Lingg and The Bombs(2:53)
D'o quaderno d'apuntes d'o gato-can: O tresoro ye lo unatro.
“En rematar, a bonico me miró con o suyo solo uello y me dició: «L'asperaba Don Durito. Saba vusté que soi o zaguer d'os piratas verdaders que vive en o mundo. Y digo lo de «verdaders» porque agora i hai infinidat de «piratas» que furtan, matan, destruyen y entran a talega dende os centros financiers y os grans palacios gubernamentals, sin tocar mas augua que a d'a tena. Aquí ye a suya misión (m'entrega una ligarza de bercaminos viellos). Trobe vusté o tresoro y lo meta a buen recaudo. Agora esculpe-me, pero he de morir-me». Y en decir isto zaguer, deixó cayer a cabeza sobre a mesa. Sí, yera muerto. O loret devantó vuelo y se salió por una finestra decindo: «Paso a l'exiliau de Mitilene, paso a o fillo borde de Lesbos, paso a l’orgüello d'o mar Egeo. Ubritz vuestras 9 puertas temiu infierno, que allá va a descansar o gran Barbarroya. Ha trobau qui le siga os trangos y aduerme agora qui fació d'o ociano tasament una glarima. Con Escudo Negro navegará agora l’orgüello d'os Piratas verdaders». Baixo a finestra s'extendeba o puerto sueco de Göteborg y a lo luen una nyckelharpa ploraba…”
Don Durito d'a Lacandona. Octubre de 1999.
Anabel Lee----------------------Radio Futura(3:46)
Annabel Lee, ye o zaguer poema que componió l’estadounidense Edgar Allan Poe. Publicau en 1849 poco dimpués d'a suya muerte, ha estau traduciu innombrables vegadas y mesmo versionau por artistas d'o mundo d'a mosica, como Joan Baez, Radio Futura... Tracta d'a muerte d'una mesacha d'a quala yera enamorau dende que yeran chovens y plasma l'amor puro como superior en grandeza a las fuerzas que intentan derrocar-lo, mesmo superior, dillá d'a muerte. Ye un poema que siempre me viene a la ment quan acabo de veyer Before the Rain, pus a fin de cuentas charra, como que en a cinta d'hombres y dioses y d'historias d'amor , que acaban como todas as historias d'amor...malament.
Estió fa muitos, muitos anyos,
en un reino chunto a o mar,
que vivió una mesacha a qui vustés talment conoixcan
por o nombre d'Annabel Lee;
ista sinyoreta viviba sin garra atro pensamiento
mas que amar y estar amada por mi.
Yera una nina y yo un nino,
en iste reino chunto a o mar,
pero amabanos con un amor que yera mas que qualsiquier amor—
yo y a mía Annabel Lee—
Con un amor que os serafins alaus d'o ciel
anglucionaban, d'ella y de mi.
Y ista estió a razón por a quala, fa tiempo,
en iste reino chunto a o mar,
un aire bufó d'una boira, chelando
a la mía fermosa Annabel Lee;
de tal modo que os suyos parientz d'alta cuna vinioron
y se la levoron luen de yo,
pa fer-la callar, en una fuesa
dentro d'iste reino chunto a o mar.
Os anchels, ni a metat de felices en o ciel
se tornoron invidiosos d'ella y de yo—
Si! ista estió a razón (como totz os hombres saben,
en iste reino chunto a o mar)
por a quala l'aire surtiu d'ixa boira en a nueit,
cheló y mató a la mía Annabel Lee.
Pero o nuestro amor yera muito mas fuerte que l'amor
d'ixos qui estioron mas viellos que nusatros—
de muita mas sapencia que nusatros—
y ni os anchels allá alto, en o ciel
ni os demonios baixo o mar
podrán nunca deseparar a mía alma de l'alma
d'a fermosa Annabel Lee;
Pus a luna nunca brila, sin trayer-me suenios
d'a preciosa Annabel Lee;
Y as estrelas nunca saldrán, pero veigo o brilo d’os uellos
d'a bella Annabel Lee;
Y asinas, entre la mareya en a nueit me chito a o costau
d'a mía querida— a mía adorada— a mía vida y a mía esposa,
en a suya sepoltura chunto a o mar—
en a suya fuesa a o costau d'o resonant mar.
Anabel Lee-----------------Sed(5:53)
Seguiremos informando, la luita sigue. Y, por agora, iste ha estau o suenio de hue. Ya sabes que, si t'ha feito goyo, t'aspero o proximo mierques en Radio La Granja, en o 102.1 d'a FM. Entremistanto, nos veyemos en os suenios, nos ascuitamos en la Radio. Salut!!!!
Baby please don’t go/ Chiqueta, por favor, no vaigas-----------Zakk Wylde(3:58)