As fetas d´Hernán

As fetas d´Hernán

⬇ Descargar

Episode description

Dentrada: La calle 12----New Orleans Banjo Band (2:25) Mosica de fondo: El Agua de la Alhambra---Eduardo Paniagua & L'Arabí Trío Buen día, hue mierques 22 d'abril de 2020, vispra d'a commemoración d'o asasinato d'o Dragón a mans de Jorge l´Ubícuo...empecipia O Suenio d'o Dragón. Dende Radio la Granja, a Radio d'a Canal de Zaragoza, ciudat prisión, en o 102.1 d'a fm ...35 anyos alimentando a o Dragón… Yo soi Jose Dragón y te voi a acompanyar cada mierques d'11 a 12, en ista gambada por o mío paúl. Si quiers participar y acompanyar-me, puetz fer-lo d'as siguients trazas: A primera, clamando en directo a o programa, pa ixo has de marcar o nueu siet seis trenta y seis uitanta y ueito novanta y quatro…….nueu siet seis tres seis ueito ueito nueu quatro. Tamién puetz mandar os vuestros comentarios, criticas, peticions...a o guasap siguient: Hashtag OSD seis uitanta y nueu novanta y ueito zero seis vintisiet….Hashtag OSD seis ueito nueu nueu ueito zero seis dos siet. Recuerda que, como que a intención ye fer o programa de raso en aragonés, te pido permiso de antemán pa traducir-lo a ista luenga. De no estar asinas, lo leyeré en l'idioma en que lo mandes. Si, por o que sía, no puetz escuitar a fm, no i hai problema, puetz escuitar o programa en directo vía on line, l'adreza ye hache te te pe dos barras inclinadas radiolagranja (tot chunto y en minuscla) punto caster punto fm´. Y si asinas tampoco puetz escuitar-lo, pencharé en Ivoox os audios pa que cadagún pueda escuitar-los quán y án quiera u pueda; existe una pachina de Facebook tamién, O suenio d´o Dragón. Bueno, y imos a veyer qué tenemos por aquí..pasa, no te quedes en a puerta, ya sabes que yes en a tuya casa... Bajo la tormenta------Los Drunken Cowboys (4:02) L'atra tarde estié buscando-te por tot o paúl. Conscient d'a tuya ausencia, encara asinas, lo recorrié d'alto abaixo buscando a tuya riseta pa guarecerme d'a plevida; le pregunté a la uembra de Peter Pan, pero no t'heba visto, seguiba asperando a que tornase a replegar-lo, pero os días pasan y Peter no ha tornau No enduraba mas, asinas que decidié ir-me a dar una tornada d'incognito por ciudat prisión; dengún puede veyer-me si yo no quiero, quan soi un Dragón. Veyié parques precintaus, carreras vuedas, funcionarios armaus desfilando, como majorettes, a o son d'os aplausos de marionetas exiliadas en as suyas propias terrazas. En una cantonada, heban aturau a l´Arco Sant Chuan por salir a deshora y le heban obligau a vestir con menos colors… Un poquet mas abance podié veyer cómo a solidaridat vecinal s'acumulaba en pudencas bolsas arredol de contenedors an repuyan día a día as suyas consciencias; creyié sentir-te cantar, me pareixió veyer os tuyos uellos claros en doblar una cantonada, pero solament yeran as luces y sirenas d'os funcionarios de l´alza, reconvertius en funcionarios de prisions. Militars en as carreras encorralaban a virus quasi invisibles, y os acotolaban a canyonazos d'hipocresía; entremistanto, os estancos seguiban ubiertos, porque a chent no ha de salir a la carrera, de no estar que sía pa esviellar a suya ración de vereno, a un modico pre. A Luna no heba puesto salir, le heban tallau a luz d'o Sol M'amané dica o concello de Ciudat Prisión...ha d'estar o solo circo a o que no le creixen os nanos; lo solo que podemos asperar ye que, gracias a l´enzarrona, no puedan tornar a pasar por a puerta d'as suyas casas pa salir a la carrera y reprener os suyos treballos, agora sí completament contrimostrau, absolutament prescindibles. No por brenca, sino porque totz sabemos que, quan a chusticia ye muit delgada, os ladrons son muit gordos, y con un poquet de suerte no podrán tornar a salir a la carrera. Sortié una sucursal de desahucios a familias en an se recautaba solidariament leit pa os mas amenestius. Belún chiló dende una balconada: Nos sacan a casa y nos dan un cartón de leit...si a lo menos estase vin… No i hai risas, ya no; las afusiloron anueit y no s'emprenyoron ni en enronar-las en una marguin. Torno caminando, a bonico, dica o mío paúl y m'aseguro de zarrar bien a puerta en dentrar; Pensé que hebas amortau a luz, dimpués d'iluminar a mía vida, me prenié una copa con a uembra de Peter Pan y me die cuenta que a luz sigue encendida si a tuya mirada se cruza con a mía; y namás quiero que m´abraces Abrázame---------------Dr. Deseo Roberto García/ Marta Castro. Hernán Pérez del Pulgar, el de las hazañas. Editorial Serendipia. Hue ha veniu a visitar-nos iste tebeo dende Ciudad Real, adaptación d'a novela “ El de las hazañas” d'a recientment feneixida Marta Castro, ciudarrealenya; asinas como Roberto García Peñuelas, autor d'o cómic. Relato biografico, y extenso, pus iste personache tenió una vida anodinament loncheva, 80 anyos; tractando-se d'os tiempos que charramos (1451-1531) y d'o suyo oficio, hombre d'armas a o servicio d'a Corona de Castiella en una epoca tant convulsa como estió a fin d'a Edat Meya y l'inicio d'a Edat Moderna. Prochecto muit ambicioso, as ilustracions son de gran calidat, encara que tal vegada se chite de menos un poquet de dinamismo; igual que con l'adaptación d'o texto. Pero ye lochico, ya que ye un periodo de tiempo muit extenso y plagau de sucesos (Prene de Granada, Conquiesta d'America, l'Imperio de Carlos V). Sí se chita de menos, a lo menos pa yo, un minimo comentario biografico, tanto d'a periodista Marta Castro, como de l'autor d'o cómic, Roberto García. Por o de demás, muit recomendable. (5:15)Lo que hace el dinero--------GRB (1:36) Pero, qui estió? Fillo de Rodrigo Pérez d'o Pulgar y Poblete, y de Constanza García Osorio y Cárdenas, Hernán Pérez d'o Pulgar yera parient proximo d'Alonso de Cárdenas, maestre de Santiago, y de Gutierre de Cárdenas, comendador mayor de León. Fació as suyas primeras armas en a guerra con Portugal, an se distinguió de tal traza que estió nombrau “contínuo” d'a casa real. Plegó a Alhama o 26 d'agosto de 1482, estando alcaide y capitán d'a ciudat o suyo tío Luis Osorio, bispe de Jaén. Nombrau contador por o rei Fernando, s'ocupó de la alza d'a plaza. Responsable d'o reparo y conservación d'os muros y barzadas, tamién s'ocupó de pagar as soldatas d'o guarnimiento y de provedir a o suyo fornimiento. No por ixo deixaba de participar en as incursions que se feban a tierra de moros y, si caleba, iba a la Corte pa informar sobre as necesidatz d´Alhama. En chulio de 1483, estando en o plano de Cantaril, entre Archidona y Loja, l´espanto s'apoderó d'os trachineros y o suyo escolta a o columbrar a buega y querioron dar marcha dezaga y tornar a Antequera. En primeras con parolas y dimpués a lanzadas, Pulgar los convenció pa que seguisen y plegar a Alhama con as provisions. Iñigo López de Mendoza, conde de Tendilla y nuevo alcaide d'a plaza, heba procediu por comisión d'a reina Isabel, a repartir casas y faciendas en Alhama y o suyo termin a totz aquells pobladors que acceptasen residir en a ciudat quatro anyos seguius. O contador Pérez d'o Pulgar estió un d'os quals manifestó a suya intención d´avecindarse en Alhama y, en ficacio a la calidat d'os servicios que veniba amprando, se le dio una ficienda de quantía muit superior a las qualas se repartiban entre atros fidalgos. Pulgar continó con as suyas labors habituals como contador baixo o mandato de Gutierre de Padilla, que heba estau nombrau alcaide d´Alhama, prenendo parte en as distintas interpresas enrestidas por iste. O rei Fernando metió barzo a Loja o 13 de mayo de 1486. Tretze días mas tarde Pulgar, incorporau a l'Exercito Real, partiba a o frent de quince escuders y sixanta chornalers pa prener a fortaleza d'o Salar, a l´este de Loja. Aconsiguió por meyo d'un enganyo que o guarnimiento granadín salise a peliar en campo ubierto y, dimpués de redotar-la, en a confusión d'a retirada se ficoron totz, cristians y musulmans en l'interior d'a fortaleza. O 30 de mayo, dimpués d'a rendición de Loja. Pulgar recibió una vecindad d'as millors en ista ciudat, asinas como a tenencia d'o Salar, que guarnió con os suyos propios meyos. Entre que l'Exercito castellán sitiaba Baza, partidas de chinetz y chornalers saliban d'os reals de vegada en quan a correr as tierras vecinas en busca de provisions. O 16 d'agosto de 1489 Pulgar salió con un grupo que iba a entrar a talega bells lugarons proximos a Guadix. A incursión se desembolicó sin problemas dica que, indo de tornada, con as suyas presas, os expedicionarios estioron acazaus y aconseguius por moros de Guadix y d'a comarca d'o Cenete, que os aventachaban en numero. O desanimo fació esportillón en a tropa cristiana, que os suyos caudillos charroron de fuyir a o galope, deixando a os chornalers a mercé de l'enemigo. Alavez Pérez d'o Pulgar, animó a os suyos companyers a resistir y, dimpués d'haber ligau a o suyo lanza una toca de lienzo a modo d'amuestra, encabezó una furiosa carga contra os musulmans que concluyó con la redota d'istos, fendo-se un gran numero de prisioners, entre ells once alcaides de senglas fortalezas d'o Cenete. A l'atro'l día, o rei Fernando armaba caballero a Pulgar y o duque d'Escalona le calzaba as espuelas doradas, actuando como que patrins Antonio de la Cueva y Francisco de Bazán. Tres meses dimpués, una vegada rendita Baza, o Monarca autorizó a Pulgar a levar un escudo d'armas an figurasen “un león y una toca por vandera en una lança y onçe castillos al género”. En o verano de 1490 Boabdil atacaba Salobreña en un intento d'asegurar-se una salida a o mar. Os vecins mudeixars le ubrioron as puertas d'a villa, mientres que o guarnimiento cristiano se feba fuerte en l´alcazaba sin minchar ni augua. Os refuerzos que plegoron por mar dende Málaga y Vélez Málaga, se limitoron a ocupar un islote proximo dende o qual emprenyaban a os sitiadors. Dica que l´alcaide d'o Salar aconsiguió ficar por un ventano setanta hombres en o castiello de Salobreña. Dimpués de devantar l´animo d'os sitiaus con un discurso simple y persuasivo, Pulgar aconsiguió desmoralizar a l´adversario fendo-le creyer que contaban con augua y provisions en abundancia. Seguntes o cronista Hernando d'o Pulgar, fació penchar dende l´adarve un cantaro d'augua y una taza de plata pa que podesen beber d'ella. Amás, Boabdil sabió que o rei Fernando veniba dende Córdoba a marchas forzadas y con a intención de tallar-le a retirada en a val de Lecrín, por o que ordenó devantar l'asedio y tornar a Granada. A fins de 1490, estando en Alhama, fació voto de dentrar en Granada a prener posesión d'a mezquita mayor pa ilesia y, de paso, apegar fuego a l´alcaicería. Con ixe proposito, fació trayer un bercamino an escribió l'Au María con atras oracions y, en a parte inferior, cómo, pa quí y por quí preneba posesión d'a mezquita. A nueit d'o 17 d'aviento saliba d´Alhama con quince escuders, plegando a Granada a la una d'a maitinada d'o día siguient. Dentroron en a ciudat por o punto d'a muralla baixo o qual pasaba o Darro y remontoron o curso d'o río dica o puent d'os Pelaires. Allí se quedoron nueu escuders alzando os caballos, mientres que os seis restantz —entre ells un renegau musulmán que feba as funcions de guía—, endrezaus por Pulgar, s'encaminoron por a ribera dica plegar a o Zacatín y, por o callizo d'o Tinte, salioron dreitos a la puerta prencipal d'a mezquita. Una vegada allí, y fincaus totz de chenullos, Hernán Pérez d'o Pulgar clavó o bercamino en a puerta. Pero en estar sorprendius por a ronda, renuncioron a pretar-le fuego a l´alcaicería y escaporon d'a ciudat por o mesmo camín que heban veniu. O 30 d'aviento de 1490 os Reis prometeban dar casas y tierras en Granada, una vegada conquerida, a totz y cadagún d'os escuders que heban colaborau. No consta documentalment que Pulgar asistise a o barzo de Granada y prenese parte en a batalla d'a Zubia. Tampoco que intervenise en as negociacions pa la entrega d'a ciudat, como que s'ha escrito bella vegada. Ni sisquiera plegó a recibir as faciendas que os Reis prometioron dar-le en a vega granadina. Mas encara. As necesidatz cheneradas por a repoblación d´Alhama facioron que os monarcas le reclamasen as ciento cinquanta yugadas que l´heban atorgau un decenio dinantes pa repartir-las entre atros vecins, con a promesa que le darían o que pedise en equivalencia por os predios perdius. En un documento sinyau por os monarcas en Medina d'o Campo, o 9 d'abril de 1494, salió a relucir que l´alcaide d'o Salar pediba a cambeo totz os molins sitos en a ciudat de Tremecén y o suyo Reino o día que se conquerisen aquellas tierras, a o que accedioron gustosos os Reis. En l'hibierno de 1500 Hernán Pérez d'o Pulgar protagonizaba o suyo zaguer feito d'armas. Habendo-se sublevau os mudeixars d'a Alpujarra y a val de Lecrín a resultas d'os incidentz acayeixius en l´Albaicín de Granada, a fins de 1499, l'antigo alcaide marchó con a suya chent a safocar a rechirada d'a alquería de Mondújar. Y l'aconsiguió, en dar muerte personalment a l ´alguacil local a la vista de toda a población. Dimpués d'iste breu episodio belico Pérez d'o Pulgar, que yera a punto de complir sixanta anyos, se retiró a la ciudat de Loja, d'a quala no tardaría en estar rechidor. En 1506 moriba a suya primera esposa, Francisca Montes d'Isla, con a quala tenió una filla, María, que casó con o rechidor granadino Rodrigo de Bazán. O 2 d'abril de 1508 Pulgar contrayió segundas nuncias con a sevillana Elvira de Sandoval, viuda d'o caballero genovés Marco Catanio, que teneba tierras en l´Aljarafe y aportó una dote de quasi un millón y meyo de maravedíes. Fruito d'iste matrimonio estió Fernando Pérez d'o Pulgar y Sandoval. Os biografos d'Hernán Pérez d'o Pulgar coinciden en afirmar que yera un escritor prolifico, si bien ye muit poco o que se conserva d'a suya producción: qualques cartas y una breu cronica sobre o Gran Capitán.O Breu parte estió escrito en 1526 a petición de Carlos V. Publicau en Sevilla a l'anyo siguient, y ye considerau en l'actualidat como que una obreta interesant que da cuenta d'a choventut de Gonzalo Fernández de Córdoba, tracta con bella extensión a Guerra de Granada y resume, en cambeo, as campanyas d'Italia, tornando a detallar dende o torno d'o Gran Capitán a Espanya dica a suya muerte en Loja. Coplas a la muerte de su padre-----------Paco Ibáñez En 1509, estando Pedro Navarro a punto de partir pa la conquiesta d'Orán, Pulgar le remitió una carta an volaba a suya saber y experiencia d'a guerra fronteriza, recomendando-le que levase con ell totz os adalitz y “hombres d'o campo”, veteranos d'a guerra de Granada, que podese reunir. Siet anyos mas tarde, con motivo d'a sublevación de Málaga contra l´almirant de Castiella, o cardenal Cisneros ninvió a Antonio de la Cueva pa que castigase a os rebeldes, y le pidió que s'unise a la expedición, pero iste se negó. En una carta escrita en El Salar, o 22 de setiembre de 1516,Pulgar s'amostró partidario de sentir as queixas d'os malaguenyos y remeyar os abusos que heban estau obchecto, deixando a fueras d'o prestichio de l'autoridat sin necesidat de recorrer a la fuerza. Coincidindo con a estancia de Carlos V en Granada, o 26 de setiembre de 1526 Hernán Pérez d'o Pulgar y a suya esposa yeran facultaus por o Rei-Emperador pa que podesen fundar mayorazgo d'o Salar y atro cabal a favor d'o suyo fillo. Tres días dimpués, o Soberano ordenaba a o deán y Cabildo catedralicios que fesen efectiva a promesa formulada por os suyos reals güelos, concedendo a Pulgar un puesto pa enterramiento en a ilesia mayor “pus fuo o primer que prenió posesión della”. O 9 d'octubre de 1526 o Cabildo autorizaba a construcción d'una capiella en un punto situau entre a Capiella Real y a ilesia d'o Sagrario, o mesmo an heba estau a puerta d'a mezquita. Elvira de Sandoval murió o 22 de setiembre de 1528. A l'anyo siguient Pulgar fundaba mayorazgo dictando en persona todas as clausulas d'a institución. Una d'ellas fa referencia a os molins de Tremecén: caso que ista ciudat norteafricana estase conquerida y no se fese efectiva a mercé, Pulgar disposó que le pedisen a l'Emperador a equivalencia d'as ciento cinquanta yugadas que le heban sacau en Alhama. Por zaguer, vinculó tot quanto poseyeba en El Salar y Loja a favor d'o suyo fillo Fernando Pérez d'o Pulgar y Sandoval. Recientment complius os setanta y ueito anyos Pulgar se casó por tercera vegada, en Loja, con Elvira Pérez de El Arca, d'a quala no tenió succesión. O 12 d'agosto de 1531 feneixió en aquella ciudat, tresladando-se as suyas restas a Granada pa recibir fuesa en a Seu. O suyo fillo intentó sin exito mercar a churisdicción sobre O Salar en 1559. Estió un d'os suyos descendents qui l'aconsiguió en 1683, recibindo o titol de marqués de El Salar a o cabo d'un decenio. En 1834 o escritor Francisco Martínez d'a Rosa le fació protagonista d'a suya novela historica Hernán Pérez de El Pulgar, el de las Hazañas. Lupercio lo bandolero----------------------------Grupo Val d´Echo (5:58) Mariano José de Larra Revista Espanyola, Periodico Dedicau a la Reina Ntra. Sra., n.º 176, 30 de marzo de 1834, Madrit. Entre os muitos y grieus compromisos que rodeyan por tot arreu a o periodista, y a o costau d'o risgo d'escribir, sin querer, o que no piensa, u de no pensar proument o que escribe; a la par d'o percance d'ir mal expresadas u d'estar mal entendidas u interpretadas as suyas frases, d'estar responsable d'o que atros escriben, y de veyer-se esclau d'a libertat d'os suyos conciudadans, que ell mesmo acaso fundase y constituise, podese campear como gran entre os mayors o compromiso d'haber de criticar imparcial y concenzudament a obra literaria d'un ministro. No porque no pueda un ministro escribir una obra buena, sino precisament por lo mesmo que puede escribir-la; l´elochio que endrezau a un particular amaneixe imparcial y cheneroso en a boca d'o critico, encaminau a una Excelencia prene ent'a opinión publica quasi siempre o gusto de afalago y adulación, por chusto y mereixiu que en o fondo sía. Cal, pus, que o periodista tienga a grandeza de animo suficient pa arrostrar la raya d´emponderador, quan quiere a suya mala suerte que se reunan en un hombre solament o poder y o merito. Isto, felizment, no succede totz os días. Caminar-se desenterrencando, por unatra parte, defectos u muit lieus u imachinaus, solament pa granchear-se opinión de fuerte y d´arriscau, sería una chiqueza indigna de qui abrigase un corazón noble y cheneroso. Mesos nusatros en tant duro trance, prenemos o solo partiu que pareixe sinyalar-nos o nuestro caracter independient; y nos limitamos a asegurar con franqueza que si podese pesar-nos bella vegada que o sinyor don Francisco Martínez d'a Rosa ocupase l'alto puesto en que le han colocau as esperanzas d'os espanyols, sería en ista ocasión en que queresenos trebutar nuestra emponderación y respecto a l'hombre de letras con toda independencia de l'hombre d'Estau. Tiempo feba ya que asperabanos bell fruito d'a pluma d'o sinyor Martínez d'a Rosa os que d'asperar vivimos, y os que ya hemos preso gusto a os partz d'o suyo buen enchenio. A obra que publica en o día no ye acaso a mas important que d'ell podebanos asperar; ye un simple esbrusallo historico d'a vida d'Hernán Pérez d'o Pulgar, un d'os heroes con que s'honra Espanya, seguntes a mesma expresión de l'autor; ye sin dembargo en o suyo chenero un apreciablismo treballo. Gran servicio fa a la suya patria indubdablement l'hombre estudioso que, desenterrencando en as antigas cronicas y leyendas os grans feitos con que la ilustroron os suyos fillos, los ofreix como modelos a la cheneración present y a las venideras. Don Francisco Martínez d'a Rosa, tant chustament aficionau a las cosetas de Granada, no podeba menos d'investigar con dilichencia os feitos de Pulgar, por a suya naturaleza enlazaus con a historia d'aquella ciudat. A claridat, l'orden y gradación d'os feitos, a narración sencilla, elegant y no pocas vegadas ramiada, y aquellas reflexions politicas u morals que gosan naixer tant naturalment a vegadas d'a mesma relación d'os feitos baixo a pluma d'o historiador, colocan iste esbrusallo historico entre lo millor que poseyemos en iste chenero. No luz en ell a enerchica concisión de Tacito, ni a profunda filosofía de Plutarco; pero puede rivalizar o suyo estilo con lo millor d'o nuestro Sieglo d'Oro. Tant cierta ye ista proposición que, en leyer Hernán Pérez d'o Pulgar, hemos creito mas d'una vegada tener entre mans un libro desenterrencau d'aquella epoca. No faltará qui rayará iste cudiau, ista escoscada imitación d'o luengache de Solís y de Mariana, como que una extremada afectación de purismo; no faltará qui clame a la obra entera un arcaísmo; no faltará qui creya, acaso con razón, que se descubre o artificio que en tant escrupuloso remedo ha habiu d'emplegar o suyo autor, nusatros nos contentaremos con indicar que, a o nuestro feble entender, as luengas siguen la marcha d'os progresos y d'as ideyas; que pensar fixar-las en un punto dau, a fuer d'escribir castizo, ye intentar imposibles; que ye imposible charrar en o día o luengache de Cervantes, y que tot o treballo que en tant laborioso quefer s'invierta solament podrá perchudicar a la marcha y a l'efecto cheneral d'a obra que s'escriba. D'aquí naixca acaso que o sinyor Martínez, en qui por atros escritos conoixemos una alma inclinada de suyo a l'entusiasmo y una imachinación poetica, no se deixa arrebatar d'un ranque solament de calor y patriotismo, ell, tant ardient y patriotico en describir os feitos grandiosos y fetas singulars d'o suyo heroe; ni aquella mesma Granada, d'ell tant quiesta y privilechiada, pro a inflamar o suyo acompasau y monotono estilo antiquau. A estorbadura que en a suya traza d'escribir s'heba imposau ha estau ocasión tal vegada que se trobe en a obra iste vicio. L´esbrusallo historico pareixerá en a nuestra biblioteca moderna o que Pompeya y Herculano en a Italia d'o día. Por o de demás chita-se bien de veyer quánta sía a erudición d'o sinyor Martínez, en advertir que implen dos terceras partes d'o prengo las notas y apendices con que ha creito haber d'autorizar as increyibles fetas de Pulgar. En iste punto forza ye respectar a escrupulosa y exquisita erudición d'a suya Excelencia. Nusatros no concluiremos iste chudicio critico sin invidiár-se-la, y sin dar-le o parabién por o suyo esbrusallo historico, que alternará, en o nuestro entender, dignament con os suyos escritos anteriors. Aut agere scribenda, aut legenda scribere, deciba un celebre romano: «u fer cosetas dignas d'estar escritas, u escribir cosetas dignas d'estar leitas». Ya que no podemos estar Hernando d'o Pulgar, queresenos estar o suyo historiador. Revista Espanyola, n.º 176, 30 de marzo de 1834. Sinyau: Fígaro. Y bien, agora tos voi a explicar cómo fer unas rosquillas fritas cannabicas: Ingredientz: 2 uegos u 1/4 de litro de leit animal u de soya, a trigar. 3 ganchas soperas de zucre 4 cucharadas soperas de aceite cannábico u 50 gramos de manteca u margarina cannabica. U metat y metat. 1 sobre de levadura a ralladura d'un limón Farina. Se baten os uegos, u a leit, y o zucre dica elevar a masa, y alavez s'adhibe o limón, a levadura y o aceite u manteca. Seguimos batendo. Imos adhibindo farina dica aconseguir una masa espesa, pro pa moldiar. Calentamos abundant aceite, no guaire calient. Nos aduyamos pa fer as rosquillas untando-nos bien as mans en farina. Las metemos en aceite, y una vegada fritas, qui quiera puetz espolvaraziar con zucre. I love you Mary Jane-------Cypress Hill&Sonic Youth (3:52) Bueno, y dica aquí ista gambada de hue, nos veyemos si quiers o proximo mierques, y recuerda que, en o suenio d'o soniador, o soniau dispertó. Nos veyemos, y si has d'ir, ves-ne; pero si no quiers, no vaigas, nena, por favor Baby Please don´t go-------Brownie McGhee& Sonny Terry (3:14